Έπεφτε μία βροχή αθόρυβη
σα κομφετί γκρίζο
πάνω στους λόφους των σκουπιδιών
στις γειτονιές και στα δρομάκια
Απομακρυνόμασταν
χάρτινα ανθρωπάκια
και το νερό μάς έπαιρνε μακριά
Καμιά φωτιά δε ζέσταινε
κει γύρω
κι οι άστεγοι στα πάρκα
κοίταζαν βλοσυρά
Έγινες σημάδι στο τέλος του δρόμου
Ένας βιαστικός χαιρετισμός
Ένας άγνωστος στην άκρη του κόσμου
μίας χάρτινης υδρογείου
Μία σελήνη στο τελευταίο τέταρτο
Μαρία Καρδάτου
από τη συλλογή Αβλαβής διέλευση, 2008
Καλούπι ήρθαν τα χάρτινα ανθρωπάκια με τα χάρτινα καραβάκια σου, έτσι Τζούλια;
ΑπάντησηΔιαγραφήΟι «άστεροι» όμως ήταν αβλεψία. Ούτε καν χωρίς αστέρι σημαίνει. Εκτός αν σημαίνει με στέγη τα αστέρια.
Άστεγοι, Λίνα παρακαλώ.
...με πρόκανε η μωβ!
ΑπάντησηΔιαγραφήΥπέροχο ποίημα, υπέροχη εικόνα.