«Ο έρωτας», είπες,
«αυτός μόνο καρφώνει έξω απ' τον Καιρό
την Μνήμη»
-- φτάνει στην Πάργα των τσιγγάνων,
φτάνει στην Παραμυθιά των ατίθασων
Τσάμηδων,
-- φτάνει στους τσόγλανους του Σαββατόβραδου
στα Γιάννενα, στην λίμνη...
«Τα μάτια σου είναι δυο σύννεφα»
-- δύο σύννεφα που δεν ξέρουν
πώς να γίνουνε βροχή...
Κωστής Μοσκώφ
από τη συλλογή Ποιήματα, 1987
θυμάμαι Ποιητή, τότε που είχα αναρτήσει το εξαιρετικό ποίημα του Κωστή Μοσκώφ, "Γεννήθηκα στην Εποχή του Χαλκού"...
ΑπάντησηΔιαγραφήκάθε στίχος αυτού του ανθρώπου με ταρακουνάει, με κάνει να νιώθω, όπως και το ποίημα που διάβασα τώρα...
εξαιρετικός....
Μπράβο, Χριστίνα, αυτή είναι μια υπέροχη εμπειρία και μια δικαίωση του ποιητή.
ΑπάντησηΔιαγραφή