Στη γυμνή ώρα
το φως λεηλατεί τη μέρα.
Ο κόσμος σωπαίνει αδειανός.
Το ρολόι τραγουδά το χαμένο χρόνο.
Μάταια φυλλομετρώ τη ζωή μου.
Ούτε ένας ήχος
ούτε ένας στεναγμός.
Κλείνω τα μάτια κι αφουγκράζομαι
στα σύνορα του είναι και του τίποτα
μια ζωή πιο ζωντανή μας προσκαλεί.
Ο εαυτός μου ξεκολλά απ' τον εαυτό του
και γίνεται κομμάτια.
Φεύγω να βρω τι είμαι.
Ο άνθρωπος αρχίζει εκεί που πεθαίνει.
Επιστρέφω στη γέννησή μου.
από τη συλλογή Δυτικά ο κήπος, 2004
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ Σταύρος είναι αδερφός. Ζει στη Λαμία, ανταλλάσσουμε βιβλία και γράμματα, δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ, όμως ο Σταύρος είναι αδερφός. Το κόκκινο, το πικρό πουλί της ερημιάς του είναι και δικό μου, μαζί καθόμαστε στην άκρη του χρόνου, μαζί θα επιστρέψουμε στη γέννησή μας.
ΑπάντησηΔιαγραφή«Aς κρατήσουμε το πόστο το στερνό, σαν από πριν τουφεκισμένοι στρατιώτες», που λέει και ο Ζήσης Οικονόμου.