Ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται

Επικό ταξίδι

2012-01-30T11:49:00.005+02:00

(Vincent van Gogh, The Starry Night, Oil on canvas, 73.7 x 92.1 cm, The Museum of Modern Art, N. York)

Είμαι έτοιμος πια
για ένα επικό ταξίδι
ένα υγρό θρόισμα
στο απρόσιτο γαλάζιο
τις νύχτες κυματισμοί θλίψης
μ' ανασηκώνουν στα χείλη της παλίρροιας.

Πάντα ήμουν παντού
κι όταν οι κερασιές ανθίζαν
το τέλος των δρόμων μου έγνεφε
με αδιόρατα σινιάλα
τραυματισμένες νότες
στα φθινοπωρινά βλέμματα των γυναικών.
Πάντα ήμουν εκεί
στα κύτταρα της νιότης
του γητευτή του χάους,
κάπου βαθιά στους θορύβους της άνοιξης
ξεχασμένη από χρόνια η αγάπη
ίσως ξαναγυρίσω
πάνω στη ραγισμένη ηχώ μια χορδής
από ένα λάθος του χρόνου.

Η ψυχή ανήκει στα χελιδόνια και στους χαρταετούς.

Βασίλης Φαϊτάς
από τη συλλογή Συνάντηση με το σύμπαν, 2011

Ο γυρολόγος της ερήμου

2012-01-28T11:42:00.002+02:00

Man's Head (aka Portrait of a Poet) 1915, a painting by Amedeo Modigliani

Ο ποιητής
πραματευτής και γυρολόγος της ερήμου
την άπληστη λευκότητα των ημερών του
που απόμειναν
και την αζήτητη πραμάτεια του
την διαλαλεί με ήχους
ακατάληπτους
το άνυδρο πρόσωπο
το φροντισμένο προσωπείο
σε άβυσσο το αφήνει να κυλάει
και μίμος πιο μοναχικός
με άναρθρα κρόταλα κραυγών
χειρονομεί ανακόλουθα
ιερουργεί τις ξεχασμένες σημασίες
τις λέξεις του αρχέγονες
απεγκλωβίζει στο κενό
στην άχνα
της αργής τους εκπνοής
να φωσφορίζουν

Μαρία Καραγιάννη
από τη συλλογή Ο γυρολόγος της ερήμου, 2010
Ποιήματα (1989-1992, 1998-2007)
ενότητα Λυγμός σταματημένος

Βρέφος γίνεσαι πάλι

2012-01-26T18:56:00.005+02:00

(Edvard Munch, The Scream, tempera on board, Munch-museet, Oslo)

Καθώς στη μνήμη η ζωή μας
με τις ζωές των άλλων ξανασμίγει
όταν στη θύμηση το γέλιο
άξαφνα γίνεται λυγμός
που έντρομος μες στη σιωπή
αποτραβιέται

και όλα μέσα σου στριμώχνονται
να βγουν απ' το σκοτάδι προς το φως
και στο σκοτάδι βιαστικά επιστρέφουν
βρέφος γίνεσαι πάλι
σπαρακτικές στον ύπνο σου αφήνοντας φωνές

Μαρία Καραγιάννη
από τη συλλογή Ο γυρολόγος της ερήμου, 2010
Ποιήματα 1989-1992, 1998-2007
ενότητα Λυγμός σταματημένος

Στοιχειώνουν οι αγαπημένοι

2012-01-25T15:08:00.002+02:00

(Song of Dreams by Sofanya White)

Κάποτε μέσα σου
στοιχειώνουν οι αγαπημένοι
Σε υποτάσσουν ύπουλα
θανάσιμα σε διαβρώνουν

Δεν έχουν πρόσωπο
κι ούτε είναι ιδέα
Μεταμορφώνονται διαρκώς
και είναι διαρκώς
εκείνοι

Ζωντανοί των ονείρων
τους ψαύεις και ριγούν
εκεί μονάχα αληθινοί

Μαρία Καραγιάννη
από τη συλλογή Ο γυρολόγος της ερήμου, 2010
Ποιήματα (1989-1992, 1998-2007)
ενότητα Της ερημιάς η σκόνη

Το σώμα και ο λόγος στην ομίχλη

2012-01-24T12:00:00.006+02:00

(Claude Monet Waterloo Bridge: Sun in the Fog 1903. Oil on canvas. Lent by the National Gallery of Canada, Ottawa)

Καθώς η ομίχλη
με τη θάλασσα τον ουρανό
έχει σμίξει
οι περιπατητές που αργά
γλιστρούν
ή όρθιοι στέκουν στην ακτή
σαν κρεμασμένα αγάλματα
στο τίποτα,
με ένα μονάχα λανθασμένο βήμα
απρόσμενα μπορεί και να βρεθούν
στα σκοτεινά νερά
Έτσι κι όταν στη μέθη του
παραμιλάει ο λόγος
γλιστράει κι αυτός αδέξια
μες στη δική του ομίχλη
σαν δίχως ήχο,
και ακατάληπτος
εξαερώνεται στο χάος

Μαρία Καραγιάννη
από τη συλλογή Ο γυρολόγος της ερήμου, 2010
Ποιήματα (1989-1992, 1998-2007)
ενότητα Της ερημιάς η σκόνη

Σε ύπνο ανυπεράσπιστο

2012-01-23T00:13:00.003+02:00

(Toulouse-Lautrec, Henri de, “The Bed”, oil on cardboard, Musée d'Orsay, Paris, France)

Με το σκοτάδι
τα σπίτια γέρνουν απ' τη νύστα μας

Βαθουλωμένα μαξιλάρια
σεντόνια εθισμένα
στη θέρμη των κορμιών
μας περιμένουνε
σε σιωπηλά δωμάτια

Κι απ' τον αντίλαλο της μέρας
κάτι συγκεχυμένα μουρμουρίζοντας
βαριά σωριάζονται τα σώματα
σε ύπνο ανυπεράσπιστο
το πνεύμα παραδίνεται

Μαρία Καραγιάννη
από τη συλλογή Ο γυρολόγος της ερήμου, 2010
Ποιήματα (1989-1992, 1998-2007)
ενότητα Της ερημιάς η σκόνη

Ωσάν σκιά

2012-01-21T15:21:00.009+02:00

“Head” by Alexei Jawlensky, Oil on canvas over cardboard,

The Museum of Modern Art, New York

Ωσάν σκιά κι ωσάν ανάμνηση,
πρόσωπο ιδωμένο κάποτε στον καθρέφτη

Τι έμεινε δικό σου, τι έμεινε δικό σου;
θυμήσου, όταν περνούσες, τον Άγγελο
γιασεμί μου, σου έλεγε, μέθη μες στον αγέρα μου
Αγάπησέ με

Περνάει τώρα πουλί, σε περγελάει
τι τιού τίου, τι τιού τίου, τι έμεινε
δικό σου, τι έμεινε δικό σου;

Πληγή έχει μείνει στοιχειωμένη,
βάλσαμε δεν την κλείνει
νεράκι δεν την πλένει
λήθη δεν τη στεγνώνει

Μαρία Καραγιάννη
από τη συλλογή Ο γυρολόγος της ερήμου, 2010
Ποιήματα (1989-1992, 1998-2007)
ενότητα Και πράγματα λησμονημένα

Όταν σε αφήνει η ποίηση

2012-01-20T14:14:00.002+02:00

Στον Κάρολο

Με θάνατο σε πληρώνω. Με χέρια
τανυσμένα
σε ελεημοσύνη ανέφικτη

Εσένα, που έρχεσαι και φεύγεις
κι ό,τι μου δίνεις
πρόσκαιρα την πληγή μου
στεφανώνει

Για δες, όταν με αφήνεις
πώς τριγυρνώ στην πόλη μου
σαν μέσα από καθρέφτη
ραγισμένο
και πόσο επίμονα
σε αδιάφορα φορέματα τυλίγω
το φαγωμένο σώμα

Κρυμμένο να το προσπερνούν,
και μυστικά να καίγεται
ώσπου γυμνό να μπει στον ύπνο

Στην άβυσσο να το ξεναγούν
τα όνειρα

Μαρία Καραγιάννη
από τη συλλογή Ο γυρολόγος της ερήμου, 2010
Ποιήματα (1989-1992, 1998-2007)
ενότητα Και πράγματα λησμονημένα

Χέρια μου

2012-01-18T12:28:00.004+02:00

(photo by devianart)

Χέρια δυσκίνητα
βουνά ακίνητα
απόλυτα θλιμμένα.
Χέρια μου,
που ονειρευτήκατε γραφές,
δοθήκατε
στην ποίηση
στο ταξίδι της ψυχής μου.

Χέρια
σκληρά και μόνα
τα βράδια
μιλάτε με το μολύβι
σιωπηλά,
το συρτό του ήχο αφουγκράζεστε.
Χέρια μου,
ζείτε τη δική σας ζωή,
έξω από μένα
και χωρίς.

Ασημίνα Ξηρογιάννη
από τη συλλογή Πληγές, 2011

Επιθυμία

2012-01-18T12:20:00.000+02:00

Δεν θα 'θελα να είμαι λέξη.
Να μην συρθώ σαν πόρνη από στόμα σε στόμα.
Να μην με σπαταλήσουν ασυλλόγιστα
ασυνείδητοι δημαγωγοί του έρωτα.
Να μην μ' αλλοιώσουν πένες προδομένων εραστών
και μετά γυρνώ στους δρόμους
Ψάχνοντας να δώσω νόημα στην υπόστασή μου
Γυρεύοντας να τρυπώσω παράνομα στα κιτάπια
κάποιου διάσημου ποιητή ...
Μήπως και σώσω κάτι από την υπόληψή μου.
Δεν θα ' θελα να είμαι λέξη.

Ασημίνα Ξηρογιάννη
από τη συλλογή Η προφητεία του ανέμου, 2009

Ο ποιητής Γιώργος Βαφόπουλος

2012-01-16T00:25:00.002+02:00

Ο ποιητής Γιώργος Βαφόπουλος
Κάθεται στο γραφείο του
Διαβάζει
Τον ακούω χωρίς προσοχή
Τα μάτια μου έχουν καρφωθεί
Στα τρεμάμενα χέρια του
Τα φαντάζομαι στη νιότη τους
Σαν δυο μαχητικά αεροσκάφη
Γεμίζουν το απέραντο λευκό με λέξεις
Με τα χρόνια μπαίνουν στο μαύρο
Των ονείρων
Σήμερα όλα τα σύννεφα
Κατοικούνται από λέξεις ή αυτό που λέμε
Αλλιώς βροχή
Ποιος είπε ότι οι ποιητές δεν κάνουν θαύματα;

Στέλιος Λουκάς
από τη συλλογή Αμύθητος κήπος, 2011

Το βιβλίο της μουσικής

2012-01-14T23:10:00.002+02:00

(photo by trinitylast, devianart)

στην Ευανθία Ρεμπούτσικα

Το βιβλίο της μουσικής
Δεν έχει νότες
Μόνο απέραντες θάλασσες
Αγεωγράφητες
Ψηλά βουνά, δάση
Πουλιά κρυμμένα σ' ανείπωτα παραμύθια
Και χιλιάδες βιολιά
Πιάνα και τρομπόνια
Το βιβλίο της μουσικής
Όταν ανοίγει
Λευκά περιστέρια της μνήμης
Μας δείχνουν νέους ουρανούς
Ω εσύ μαγικό βιβλίο της μουσικής
Φτιαγμένο από όνειρα
Χιόνι, καθρέφτες και αθωότητα
Ο αμύθητος κήπος μου είσαι
Και η πηγή των δακρύων.

Στέλιος Λουκάς
από τη συλλογή Αμύθητος κήπος, 2011

Ο λυγμός και ο καθρέφτης

2012-01-13T14:09:00.001+02:00

Ο λυγμός και ο καθρέφτης
Κι ανάμεσά τους ένας άνθρωπος
Που πενθεί τα όνειρά του
Λυγμός ή αυτό που λέμε απώλεια
Καθρέφτης ή αυτό που λέμε αλήθεια.

Στέλιος Λουκάς
από τη συλλογή Αμύθητος κήπος, 2011

Ένα δάκρυ στο σύμπαν

2012-01-13T14:04:00.005+02:00

(photo: http://www.pyrgadikia.gr/)

Πυργαδίκια. Νύχτα.
Η θάλασσα λάμπει
Οι ευωδιές απ' τον κήπο
Υψώνονται στον ουρανό σαν ικεσία
Τα σύννεφα γίνονται μνήμες και με πλησιάζουν
Ακολουθώ τα ίχνη του τελευταίου πεθαμένου
Δε φοβάμαι
Βλέπω τη θάλασσα να υψώνει
Στο κατάρτι ενός πλοίου
Τη λέξη «αγάπη»
Κι όλο ανεβαίνω
Κι όλο μικραίνω
Ώσπου ένα δάκρυ στο σύμπαν γίνομαι.

Στέλιος Λουκάς
από τη συλλογή Αμύθητος κήπος, 2011

Δεν υπάρχει ουρανός για τους απελπισμένους

2012-01-12T01:06:00.002+02:00

(photo by duchesse-2-Guermante, deviantart)

Δεν υπάρχει ουρανός για τους απελπισμένους
Πηγή να ξεδιψάσει το πάθος
Θάλασσα ν' αγκαλιάσει τον τρόμο τους
Δεν υπάρχει βλέμμα ν' αγαπήσει
Παράφορα
Τα βήματά τους στην άβυσσο
Μόνο η μέρα που ξημερώνει
Κι αλλάζει την εικόνα των ονείρων
Θέλω να πω
Αλλάζει το φως που γίνεται πιο σκοτεινό
Όσο πλησιάζουν προς τη συντριβή
Ένα χέρι απλωμένο δεν υπάρχει
Μόνο το πουλί στον κήπο
Η ύστατη καταφυγή
Η αθωότητα που πάντα θα ξεφεύγει
Απ' τις προσδοκίες των τρελών κυνηγών.

Στέλιος Λουκάς
από τη συλλογή Αμύθητος κήπος, 2011

Έφυγα μα θα ξανάρθω (μιλά ένα δολοφονημένο παιδί)

2012-01-10T01:10:00.001+02:00

(photo: by Twitch (deviantart)

Έφυγα μα θα ξανάρθω
Έχοντας υπερασπιστές
Στρατιές αγγέλων
Και τάγματα ονειροπόλων ποιητών
Έφυγα μα θα ξανάρθω
Με τον πρώτο ήλιο στα μάτια
Και όλα τ' αηδόνια του παραδείσου
Στα χείλη
Και τότε
Μέσα στην απίστευτη βαρυχειμωνιά
Θ' ανθίσει ο κήπος
Κι απ' τη θάλασσα θα ειπωθεί
Ο έσχατος τρυφερός λόγος.

Στέλιος Λουκάς
από τη συλλογή Αμύθητος κήπος, 2011

Βροχή

2012-01-08T20:06:00.002+02:00

photo: by magnesina (deviantart)

Γέννηση ζωής, σταγόνα νερού αμόλυντου.
Απ' το χάος του ουρανού αποκόπτεται και πέφτει.
Μονάχα η ψυχή
ορμητικό αγέρι που την μεταφέρει
κολακεύει πρόωρα την πλάτη της θαλάσσης.

«Προσέξτε με» φωνάζει
«Από μένα θ' ανθίσει αυτός ο κόσμος.»
Αδιάκοπα γυαλίζει
καθρεφτίζει τη στιγμή τριγύρω της.
Και λίγο πριν χαθεί,
κουρνιασμένη μες στο άγχος της ύπαρξής της,
βαφτίζει την πτώση της επιλογή
ξεχνώντας πόσο μακριά
κατοικεί πια από τον ουρανό.
Μες στη μπόρα χάνεται, γίνεται θάλασσα.
Κρατά τη στιγμή με δάχτυλα πλεγμένα
κι αμυδρά ταράσσει την επιφάνεια.

Κι έτσι
οι σταγόνες γίνονται βροχή.
Συμπορευόμενες, ίδιες
μα τόσο η κάθε μια διαφορετική.
Όρθιες πέφτουν στη σειρά, ανήλικες.
Κι η συμβολή τους, ένα δράμι
στην ανύψωση της θάλασσας.
Στον αγώνα της αβύσσου
να φτάσει την παντοκρατορία του ουρανού.

Γιώργος Χ. Στεργιόπουλος
από τη συλλογή Η Διάβολος, 2011

Μάταιο

2012-01-07T18:56:00.000+02:00

Και τι είναι η Θλίψη, παρά τραγούδι του αυτόχειρα
με στίχους κλεμμένους από επιγραφές
ανάγλυφες, των νικημένων, στο σκοτάδι.

Και τι είναι η Λησμονιά, παρά μιαν άπληστη κυρά
που στα χαρτιά ποντάρει ό,τι αγαπήσαμε
μα ο Χρόνος τη εξαπατά με τεχνικές ποικίλες.

Και τι είναι ο Έρωτας, παρά δυο άνθρωποι
ανίκητοι ο ένας για τον άλλο
που ο ένας τον άλλο αψηφά
κι επιλέγουν αμφότεροι να κρατήσουν Θερμοπύλες.

Γιώργος Χ. Στεργιόπουλος
από τη συλλογή Η Διάβολος, 2011

Ψευδορκία

2012-01-06T11:17:00.000+02:00

Ανακάθισα αναπαυτικά σε πολυθρόνα περίοπτη.
Στα καλά μου ντύθηκα.
εναπόθεσα δύο λάθη δεξιά,
δύο πάθη αριστερά
κι αληθής ορκίστηκα.

Κάθε φορά που ομολογώ
μπρος στο κατήγορο παρελθόν μου,
υπόδικος της εκάστοτε παρωχημένης ανάσας,
κάθε φορά πίσω να κοιτάξω δε φοβάμαι.

Για το παρελθόν μου το κάνω να με δει
όμορφο κι αειθαλή.
Να το εξαπατήσω, να πιστέψει
πώς κάθε μέρα κάνει τη σωστή επιλογή.

Γιώργος Χ. Στεργιόπουλος
από τη συλλογή Η Διάβολος, 2011

Θλίψη

2012-01-05T12:58:00.000+02:00

Σώπασαν καθώς σηκώνεται να χορέψει.
Αέρινη, μ' ένα πέπλο καλυμμένη
χλωμή μα οικεία σαν αδερφή, σαν κατάρα.
Προχωρά προς το κέντρο κι αυτοί αγωνιούν.
Το πέπλο κεντημένο μ' αναμνήσεις
ίσα που καλύπτει τη λευκή σάρκα
νοτισμένη ως την κρατά
μες στην εικόνων, που τους απλώνει, χορογραφία.
Κι αυτά τα δάκρυα, νήμα
στο Μινώταυρο του πάθους. Να τη βρει
στο λαβύρινθο των βημάτων της
πριν ο χορός πεθάνει. Πριν να 'ναι αργά.
Σαν αερικό πλέει, ρούχα όλα αλλάζει
πάνω στην κίνησή της μεταμορφώνεται.
Στα μάτια του καθενός αλλιώς
κι όλοι να σιωπούν, να κοιτούν.
Την Θλίψη που τόσο ακόρεστα μπροστά τους ξεδιπλώνεται.

Γιώργος Χ. Στεργιόπουλος
από τη συλλογή Η Διάβολος, 2011

Απρόσμενα

2012-01-03T01:26:00.001+02:00

Το γαλάζιο/
ήρθε/
τόσο απότομα/
Σαν παραίσθηση/
εχθρική/
Κανείς δε νοιάστηκε/
Να σβήσει το φως/
Μην τυφλωθώ

Δάνης Κουμασίδης
αδημοσίευτο

Αν δεν είσαι πάθος

2012-01-03T01:19:00.001+02:00

Αν δεν είσαι πάθος/
δε μ' αφοράς ούτε κατ' ελάχιστον...

Δάνης Κουμασίδης
αδημοσίευτο

Εποχές έκτακτης ανάγκης

2012-01-01T11:18:00.000+02:00

Ανάγκη πρώτη/
Εσύ/
Με ένα μαύρο φόρεμα/
Με φτερά/
Και κρυστάλλινη σκόνη/
Κι εγώ/
Στον ύπνο/
Βυθίστηκα/
Στις φυλλωσιές/
Στις κοίτες/
Των ποταμών/
Στις απαστράπτουσες/
Εσοχές σου¡

Δάνης Κουμασίδης
αδημοσίευτο

Γιατί;

2011-12-30T19:48:00.000+02:00

Δεν ξέρω γιατί/
Χρησιμοποιώ τη λέξη γιατί/
Ως λέξη/
Είναι βασανιστική/
Ως αποκάλυψη/
Χειρότερη

Δάνης Κουμασίδης
αδημοσίευτο

Γενέθλια

2011-12-30T19:43:00.000+02:00

Πυκνό/
Φως/
Και λαμπερό/
Σκοτάδι/
Οι αντιφάσεις/
Κι οι ενοχές μου/
Ό,τι πρόλαβα/
Να ζήσω

Δάνης Κουμασίδης
αδημοσίευτο

Διασχίζοντας μια ακόμη φορά την τρικυμισμένη διαδρομή της επιθυμίας

2011-12-29T12:15:00.000+02:00

Νύχτα
με
ουρανίσκο στεγνό
κι απέναντι στην ένοχη σιωπή
εγώ να ρουφάω το ιδρωμένο
βογκητό σου

Νύχτα
με
βρεγμένο λαχάνιασμα
και τα μαλλιά σου
ανοιγμένα πανιά
στο κατάρτι μου.

Γιάννης Βούρος
από τη συλλογή Στο περιθώριο, 2011

Επιτύμβιο

2011-12-28T10:57:00.000+02:00

Φοράω τα καλά γαμπριάτικα παπούτσια σου
κρυφά μη με δεις.
Τρυπώνω στο μάλλινο ριγέ κουστούμι σου,
που μυρίζει ακόμη λίγο ναφθαλίνη.
Δοκιμάζω το πάνω της πιτζάμας σου,
εκείνο που φορούσες την τελευταία μέρα,
τότε που έπεσες μπροστά στο σπίτι,
βαριά λαβωμένος στο στήθος,
λίγες μέρες πριν από την ονομαστική σου
γιορτή.
Ξύνω τα δάχτυλα του ποδιού σου με λύσσα
μέχρι να ματώσουν, όπως τα έξυνες εσύ,
όταν σε έπιανε η καταραμένη η φαγούρα
απ' τα παλιά κρυοπαγήματα
στα βουνά της Αλβανίας.
Απολαμβάνω, σχεδόν ηδονικά,
το πρώτο μου παγωτό ξυλάκι
ανεβασμένος στους ώμους σου,
για να βλέπω καλύτερα
την παρέλαση της 25ης Μαρτίου
(ενώ τα άλλα παιδάκια χειροκροτούν
και κουνούν γαλανόλευκες χάρτινες σημαιούλες).
Κλαίω μαζί σου από συγκίνηση
στο άκουσμα της αγαπημένης σου μουσικής,
στη θύμηση μιας, και όχι μοναδικής,
παλιάς σου αγαπημένης.
Βάζω τις φωνές κάθε φορά που θυμώνω
(όπως έκανες εσύ),
για να το μετανιώσω αμέσως μετά
(όπως έκανες εσύ).
Πίνω από το δικό σου ποτήρι
κρασί που πάντα έπινες, μετά το φαγητό,
με ένα κομμάτι μήλο βουτηγμένο μέσα.
Βάζω λίγο αφρό ξυρίσματος στη μύτη του γιου μου,
όπως έκανες κι εσύ σε μένα όσο ήμουν μικρός,
όταν ξυριζόσουν.
Φιλώ το χέρι σου από ευγνωμοσύνη,
γιατί μου 'μαθες, χωρίς εσύ να το ξέρεις,
ν' αγαπώ τα τραγούδια, τα χρώματα, τα ταξίδια,
το άρωμα της γαρδένιας.

Μακάρι να φύγω κι εγώ όπως και συ,
αθόρυβα, γαλήνια, ανώδυνα,
και προπάντων
πλημμυρισμένος από το αίσθημα της πληρότητας.
Πατέρα.

Γιάννης Βούρος
από τη συλλογή Στο περιθώριο, 2011

Παλιές αγάπες

2011-12-26T14:47:00.000+02:00

Μίλα μου
για τις παλιές αγάπες.
Έτσι
νιώθω σα να σε γνώριζα,
σα να σε ποθούσα,
σα να σε ζήλευα χρόνια τώρα.
Αυτή η αδιάκριτη διείσδυση
στο άδυτο του προσωπικού σου ημερολογίου
με κάνει να αισθάνομαι
ΕΝΑ
μαζί σου.

Μίλα μου
για τους παλιούς έρωτες,
τους μεγάλους αλλά και τους εφήμερους,
τα ειδύλλια αλλά και τα φλογερά πάθη.
Η θέα της γυμνής σου ψυχής
μπρος στα μάτια μου
φουντώνει όλο και πιο πολύ
την επιθυμία μου για σένα.

Μίλα μου
για τους παλιούς εραστές.
Αυτή μου η περιπλάνηση και εξερεύνηση
των πιο απρόσιτων μυστικών
της ψυχής σου
μου είναι πιο ενδιαφέρουσα
και από την εξερεύνηση
των πιο απρόσιτων μυστικών
του κορμιού σου.

Γιάννης Βούρος
από τη συλλογή Στο περιθώριο, 2011

Λάμπουν σαν δάκρυα τα Χριστούγεννα

2011-12-22T11:53:00.003+02:00

(έργο του Ντίνου Παπασπύρου)

ένας μικρός χριστός γεννιέται πάλι αύριο,
μόνος στον κόσμο

ένας μικρός χριστός που ζωγραφίζει
θαμπά στο τζάμι
δέντρα για τα παιδιά,
καράβια για τα όνειρα,
ένα παραμύθι της αγάπης για τους απελπισμένους.

παραμονή
και τα χιλιάδες φώτα της πλατείας
στα μάτια του λάμπουν σαν δάκρυα

Τόλης Νικηφόρου
από τη συλλογή Γαλάζιο βαθύ σαν αντίο, 1999

Βραδυνό σιωπητήριο

2011-12-21T11:00:00.003+02:00

Προσπάθησα, ειλικρινά κατέβαλα ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν. Μελέτησα τους αρχαίους ποιητές, παρατήρησα με προσοχή και ενδιαφέρον τις σημειώσεις των κριτικών, έσκυψα στο μισάνοιχτο παράθυρο ενός ποιήματος και κοίταξα πιο μέσα διατηρώντας τους ορίζοντές μου ασύρματους. Μάταια όμως, δεν κατόρθωσα τίποτα. Έτσι, διατηρώ ακόμα την ειρωνική διάθεση, επιστρατεύω τους καλούς μου τρόπους και συνομιλώ με τα πουλιά τις πρώτες, πρωινές ώρες όταν εσύ αποκτάς όλο και περισσότερους θρόμβους στο πρόσωπό σου, όταν εσύ ετοιμάζεσαι για μια ακόμα κραυγή, όταν ακόμα στέκεις αμίλητη εμπρός στο συντριβάνι με τα βουβά δελφίνια. Όταν εσύ, με ανθρώπινη φωνή, επίκτητη, προσπαθείς να με πείσεις πως εκείνο το τσεκούρι στο προσκέφαλό σου τώρα λείπει και τα χέρια επανήλθαν στην πρωτέρα κατάσταση της αναπηρίας.

Ετούτο το μέρος γίνηκε μια χώρα ξαφνικών φωσφορισμών, αναπάντεχων εκπλήξεων όπως μια ξαφνική σύλληψη ή μια φονική επανάληψη στο χωμάτινο δρόμο. Προσπάθησα, λοιπόν ειλικρινά, κατέβαλα ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν. Μα τα πλοία ακόμα μένουν εδώ, αναστατώνοντας την ησυχία των λιμενοσκόπων, δίχως καμιά πρόθεση για την επιστροφή τους στον Άγιο Δομίνικο ή στα άλλα, τα πιο εξωτικά λιμάνια.
Τώρα πια, ενδιαφέρομαι πρωτίστως για πράγματα επιπολής, όπως τα απομεινάρια τόσων σφαγμένων ήλιων, ή τις βαθιές, θολωτές αποθήκες με το γαιώδες χρώμα, πέρα μακριά, στις εγκαταλελειμένες Αλυκές του Αράγια. Τώρα, πράττω εκείνο που γνωρίζω καλύτερα. Επιδίδομαι σε τακτικές εκδίκησης, εξαπολύοντας φόβους, πανικούς και θέλγητρα.

Απόστολος Θηβαίος
αδημοσίευτο

Ερωτικό

2011-12-19T01:14:00.000+02:00

Αφήνομαι
στην παλίρροια της φωνής σου,
μέσα σε κοράλλια κι αστερίες
χάνομαι.
Με προσκαλείς
στην αχτίδα των ματιών σου
να γεννηθώ.
Τότε κι εγώ,
ουρανούς φιλιά
στάζω
στο στόμα,
τις καυτές σου παλάμες
κεντώ.
Αστράφτουν τα σώματα
στο θρίαμβο του ήλιου,
δέλτα αιώνια
στην άκρη του χάους.

Ιωάννα Μουσελιμίδου
από τη συλλογή Ανοίκειος νόστος, 2011

Ανασκαφή

2011-12-19T01:02:00.000+02:00

Το μεταξένιο χνούδι του
σκόρπισε πάλι
ο φόβος
στο δέρμα, στο στήθος, στα μαλλιά.
Αγνώριστη πια
έπρεπε να συνθλίψει τις αισθήσεις της,
για να συστηθεί με το ελάχιστο.

Λήκυθος
σπασμένη
στο χώμα
των καιρών
που την τέλεια μορφή της
αέναα ποθεί.

Ιωάννα Μουσελιμίδου
από τη συλλογή Ανοίκειος νόστος, 2011

Ο εμπρηστής

2011-12-16T11:37:00.000+02:00

Στο δάσος με τις σκιές μόνος του πήγε.
Από περιέργεια πενίας κινήθηκε,
καθότι ήταν ορφανός αγάπης.
Όταν τον συνέλαβαν για εμπρησμό,
ομολόγησε μόνο την άγνοια του κινδύνου.

Οι φλόγες είχαν ανάψει μέσα μου
και το φως τους ήθελα για να θυμάμαι,
υποστήριξε.

Αργότερα, τον άφησαν ελεύθερο
με τον όρο να φέρει διαρκώς μαζί του λήθη.
Γιατί, του υπενθύμισαν, η αλήθεια καίει.

Διονύσης Καρατζάς
από τη συλλογή Χωρίς εδώ, 2011

Αιώνες τώρα ζητάω του Θεού ...

2011-12-14T13:30:00.000+02:00

ΑΙΩΝΕΣ ΤΩΡΑ ζητάω του Θεού να μου δώσει δικαίωμα φωτός, να μπορώ δηλαδή άφοβα να πηγαινοέρχομαι στις ηλικίες των ανθέων. Έχει λόγους να με κρατάει σε αβεβαιότητα, λέει. Και επιμένει ότι χρειάζομαι ακόμη να λογαριάζω τις ομορφιές με ενοχές, για να ελευθερωθώ κάποτε από την ιδέα της αθανασίας και να πιστέψω στη δύναμη της προσωρινότητάς μου.
Γυρίζω λοιπόν τον κόσμο κι όπου βρω δάκρυ, εκεί ραγίζω για να περάσει μέσα μου η ευωδία του πάθους. Έχω ήδη πειστεί για την αξία του ελάχιστου. Άλλωστε, το ελάχιστο - σπόρος, σπέρμα, σταγόνα, λέξη - παράγει το μέγιστο, ζωή και θάνατο.

Διονύσης Καρατζάς
από τη συλλογή Χωρίς εδώ, 2011

Nύχτα άνευ όρων

2011-12-12T13:08:00.000+02:00

Έπιασα τη νύχτα από ψηλά
και κατέβαινα το σκοτάδι αμέριμνος.

Πρόσεξε, μου είπες,
η νύχτα μοιάζει με παιχνίδι κι εκδρομή.
Εσύ όμως να 'σαι πάντα έτοιμος
γι' αγάπη και για πόνο.
Πάρε, λοιπόν, απ' την αρχή τη νύχτα
με πάθος και μ' αλήθεια
κι όπου σε βγάλει, σε πατρίδα ή σε ξενιτιά.

Κι εγώ σε ακολούθησα.

Διονύσης Καρατζάς
από τη συλλογή Χωρίς εδώ, 2011

Ανατροφή ονείρων

2011-12-10T10:56:00.001+02:00

Στις μικρές νύχτες
συχνά τα νεογέννητα όνειρα με ξυπνάνε
πεινασμένα για τρυφερό σκοτάδι.
Τους δίνω φρέσκο παρελθόν
με όλες τις ουσίες αυταπάτης.
Το πρωί σκορπίζουν σε λόγια και σ' ελπίδες.
Κι εγώ βγαίνω στις ανάγκες
πεινασμένος γι' αδιάψευστο φως.
Άλλοι το λένε αγάπη
γιατί εμπιστεύεται το μέλλον.

Διονύσης Καρατζάς
από τη συλλογή Χωρίς εδώ, 2011

Με τα χρόνια απόκτησα την τάση ...

2011-12-08T11:52:00.000+02:00

Με τα χρόνια απόκτησα την τάση να συλλέγω πολύτιμους ιριδισμούς παντός σώματος και αίματος.
Χτες μόλις, βγήκα στη νύχτα από τη μεριά του θάρρους. Πάλι βρήκα μέσα στα νερά από σπασμένα νοήματα τον εαυτό μου όρθιο να πλέκει λουλούδια και πουλιά. Και προχτές, θυμάμαι, τον βρήκα στα ίδια νερά από σπασμένα νοήματα, όρθιο να ξεπλέκει χώματα και ανέμους.
Κάθε φορά, όμως, που αλλάζουν οι λέξεις δέρμα, δεν ξέρω πώς να νιώθω: να αρχίζω ή να τελειώνω σε ακέραιη σιωπή; Οι άλλοι, μονόχρωμοι, παρακολουθούν από μισάνοιχτές αγάπες πόσο εύκολα μπαινοβγαίνω στον θάνατο. Κι ας φοβάμαι.

Διονύσης Καρατζάς
από τη συλλογή Χωρίς εδώ, 2011

Λίγο πιο κει και λίγο μακρύτερα

2011-12-06T19:33:00.000+02:00

Τραβιέται το πέπλο ανοίγω τα μάτια
τις πέστροφες βλέπω τον ήλιο
λίγο πιο κει και λίγο μακρύτερα
να λικνίζεται να κολυμπούν
στο ποτάμι το φτερωτό

Ο χρόνος μία καμπύλη κι ένα φτερό

Τραβιέται το πέπλο ανοίγω τα μάτια
την ξύλινη βάρκα βλέπω το φεγγάρι
λίγο πιο κει και λίγο μακρύτερα
να καθρεφτίζεται να επιπλέει
στη λίμνη τη φτερωτή

Ο χρόνος δύο καμπύλες και δύο φτερά

Τραβιέται το πέπλο ανοίγω τα μάτια
τον ινδιάνο βλέπω τη φωτιά
λίγο πιο κει και λίγο μακρύτερα
να φωτοβολεί να χορεύει
στο βουνό το φτερωτό

Ο χρόνος τρεις καμπύλες και τρία φτερά

Ο ήλιος είναι μέσα στο ποτάμι
και το ποτάμι μέσα στην πέστροφα
Το φεγγάρι είναι μέσα στη λίμνη
και η λίμνη μέσα στη βάρκα
Η φωτιά είναι μέσα στο βουνό
και το βουνό μέσα στον ινδιάνο
Όλα είναι μέσα σε όλα
κι εγώ έξω και μέσα σε όλα
τραβιέται το πέπλο ανοίγω τα μάτια
τέσσερις καμπύλες και τέσσερα φτερά

Κώστας Πάτσης
από τη συλλογή Νερό στο κύμα, 2011

Eπεισόδια χρόνου

2011-12-03T11:26:00.000+02:00

στον Τόλη Νικηφόρου

Να λέω σε βάθος
και να ρωτάω αν σε ύψος, σε πλάτος ...
Απ' το βάζο πάντως που πέφτει στο πάτωμα
αυτό που μένει δεν είναι η σύγκρουση
αλλά ο καταμερισμός,
μικρά κομμάτια σπασμένο βάζο
καθένα σχήμα το χρόνο του ...
Στο τρένο που σφυρίζει ύστερα,
ο επιβάτης που ξεκινάει το ταξίδι του
κι εκείνος ο άλλος έξω που τρέχει
και τον χαιρετά
απομακρύνονται τόσο, που γίνονται
εντελώς χωριστοί
απομακρύνονται τόσο, που αν και
χωριστοί, ο χρόνος τους σμίγει αργά
στην παλάμη μου ...
Για να δούμε τώρα
- τίποτα και πάλι τίποτα /
τίποτα που να κυλά /
τίποτα Όπως δε συμβαίνει κάτι
που να γίνεται για να κυλήσει
ανόθευτο άχρονο τίποτα /
το μηδαμινό και μόνο τίποτα του μόνου
και μηδαμινού -
τίποτα φράσεις παλιές που κράτησαν
κι ας ξεθώριασε κάπως το μαύρο μύδι
που τις φύλαγε βαθιά στις δεξαμενές του ...

Κώστας Πάτσης
από τη συλλογή Νερό στο κύμα, 2011

Η ύστατη στιγμή

2011-12-01T22:50:00.000+02:00

Κλείνει τα μάτια απαλά
κι αφήνει να τον τυλίξει το μετάξι του θανάτου
Σαν να 'ρθε η ώρα έτσι απλά
να σβήσει βράδυ το φως
και σε ύπνο βαρύ να πέσει
χάνεται η ζωή του
Γι' αλλού ήδη ταξιδεύουν οι περισσότερες
δυνάμεις του
Χαλαρώνει
Αδειάζει
Ταυτίζεται με το κενό του εαυτού του
Βρίσκει την ηρεμία της ζωής στο θάνατο
και κει μένει
Είναι νεκρός,
αυτή ήταν πάει και τελείωσε
αλλιώς θα επιστρέψει ...

Κώστας Πάτσης
από τη συλλογή Μαύρο, τέσσερις συνθέσεις
και ο σωσίας μου, 2010

Αποτέφρωση

2011-11-30T11:43:00.000+02:00

Μια μικρή ζυγαριά στον καρπό μου όπως ρολόι
Σιωπή ανακατεμένη μ' αργούς χτύπους καρδιάς
και πριονίδι
Κοιτάζω κοντά και βλέπω δωμάτια
Κοιτάζω μακριά και βλέπω πάλι δωμάτια
Το ένα μετά το άλλο και πάνω στο άλλο
και μέσα στο άλλο
Περπατάω όλα μαζί τα δωμάτια και είναι αρκετά τα σπίτια
που άλλαξα στη ζωή μου
Περπατάω και δεν ξέρω αν είμαι εγώ που περπατάω
ή κάποιος άλλος
αν είναι εδώ που περπατάω ή κάπου αλλού
Ήχος σερνάμενων βημάτων κι ένα σφυρί που χτυπάει
ανά 15 δευτερόλεπτα
Τίποτα στα δωμάτια από φωνές μιλιές
μονάχα τεμαχισμένα μαστιχόδεντρα
νερό ανάπηρο
κίτρινα μεταλλαγμένα βατράχια
Κουράζομαι να μην πιάνω άκρη το σχοινί
και θέλω να κάτσω
Δυο σκούρα ξύλα τα πόδια μου κρεμασμένα
στ' ατέρμονο χάος
Αναπόφευκτοι οι καύσωνες,
ανίκανος να εναντιωθώ τους ανέχομαι
ως να με αποτεφρώσουν

Κώστας Πάτσης
από τη συλλογή Μαύρο, τέσσερις συνθέσεις
και ο σωσίας μου, 2010

Λανθάνουσα ύπαρξη

2011-11-28T13:28:00.000+02:00

Συγγνώμη μα δεν ήξερα
και νόμισα ότι αυτός ο κόσμος
είναι τερτίπι
μιας αρρωστημένης φαντασίας
που δόλια εκφυλίζει
το αγαθό σε μιαρό
και υποθάλπει
την έμφυτη στον άνθρωπο
ροπή προς το κακό
στην κάκιστη εκδοχή της

Κι όλο κοιμόμουνα
Κοιμόμουνα με πείσμα
για ν' αποδείξω πως δε ζω
παρά σε έναν εφιάλτη

και ... πού θα πάει θα ξυπνήσω

Περνούσανε οι μέρες
σε ασάλευτη σιωπή
κι ανάσα κρατημένη ως τα μύχια
Σε μάταιη αναμονή φωτός

Ώσπου στο τέλος πείστηκα
πως μάλλον δεν υπάρχω
Πως είμαι κάτοικος ονείρου
προσώπου άγνωστης ταυτότητας
Ευθύς με τρόμο διαπίστωσα
πως η μονάκριβη ύπαρξή μου
ζει την ελάχιστη διάρκεια
ενός αμφίβολου ύπνου

Και είπα ας προλάβω τάχα
να καταγράψω τώρα το συμβάν
Ίσως να με πιστέψουν κάποτε
οι άλλες εικασίες
πως ήμουνα κι εγώ εκεί
σε ειρκτή ανάμεσά τους.

Στέλλα Γεωργιάδου
από τη συλλογή Μάσκα οξυγόνου, 2011

Ας

2011-11-26T18:55:00.000+02:00

Ας ξαπλώσω απόψε
απ' της αλήθειας τη μεριά
- της δικής μου φυσικά -
Είναι προσωπικό στοίχημα η αλήθεια
κι αντιληπτή απ' τον καθένα
ανάλογα
με το σχήμα του κόσμου του

Ας θεωρήσω λοιπόν
ότι οι σκέψεις μου με συμπεριλαμβάνουν
στο βαθμό που τις υπακούω
σαν κατοικίδιο
ήμερο, στα όρια της ασφάλειάς του
έξυπνο, στα όρια της προέλευσής του
πιστό, στα όρια της αντοχής του

Ας υποθέσουμε τέλος
πως το ποίημα
είναι ο γενικός αποστακτήρας
αυτών που βίωσα
αγάπησα και μίσησα
ελπίζω ή φοβάμαι
ή
όσων νομίζω ότι βίωσα
αγάπησα και μίσησα
ελπίζω ή φοβάμαι

Ποιο να 'ναι άραγε εκείνο
το μαγικό συστατικό
που θα το κάνει κοινωνό
μιας έγκλειστης
- παράφορης σχεδόν -
ανάγκης για ουρανό

Λέξεις παυσίλυπες, λέξεις ασύλητες
ασύλληπτη για μένα αυτή η σκέψη
Ίσως στην έμβρυα μνήμη μου χαμένη
ή ανύπαρκτη

Ας είναι
Ας παραμείνει μυστική η έξοδος
ας μείνουνε τα μάτια σφαλιστά
κι ας τριγυρίζει εκείνο άηχο
ελεύθερο απ' τα δικά μου τα δεσμά

Ίσως αν ξαναγεννηθώ αθώα
θα μπορώ και να σωπαίνω.

Στέλλα Γεωργιάδου
από τη συλλογή Μάσκα οξυγόνου, 2011

Αλάτι στα χείλη

2011-11-25T12:14:00.000+02:00

Βάδισα εκείνο το απόγευμα
στο μονοπάτι για την κόλαση,
κι ήταν στρωμένο
με ρόδα, πανσέδες και μη με λησμόνει.

Μα το νερό ήταν αρμύρα,
κι έμενε τ' αλάτι στα χείλη
ένα φιλί πυρωμένο
κι ένα χάδι φωτιά
να με πυρπολεί.

Ήταν εκείνο το απόγευμα
που όλα έγιναν δυνατά,
μ' ένα φιλί και μ' ένα χάδι.

Ήταν εκείνο το απόγευμα
που άνοιξαν οι πύλες της κόλασης
για να γίνω κι εγώ
ένα με τη φωτιά και την αρμύρα.

Λία Νικολαϊδη
από τη συλλογή Ριψοκίνδυνα σ' αγαπώ, 2010

Ο δρόμος

2011-11-22T00:37:00.000+02:00

Είναι η αλήθεια του κόσμου, η αλήθεια μας;...
Μακρινές σιωπές. Σιωπές αέναες.
Κάθε βήμα, μια καινούργια αρχή. Ατελείωτοι ορίζοντες.
Η νύχτα κατεβαίνει, μας σκεπάζει με τα πέπλα της.
Προχωράμε με το φως των αστεριών. Ο κάμπος, γύρω,
ένα πέλαγος από μαύρο βελούδο.

Ακόμα μια μέρα στο δρόμο.
Το ταξίδι είναι ο προορισμός μας.
Αυτοκίνητα λιγοστά, πεζός κανείς. Αρχίζει να βρέχει.
Η βροχή δυναμώνει, μας μουσκεύει μέχρι το κόκκαλο.
Μακρινά αγριοπερίστερα σηκώνονται, διαλαλούν το μούχρωμα.

Σε μια στροφή του δρόμου, ένα μικρό χωριό, ξαφνικά,
ισορροπώντας στην πλαγιά του βουνού, ανάμεσα στα δέντρα.
Ευκαιρία για μια γρήγορη στάση, στο καφενείο.
Λιγοστές κουβέντες. Ο δρόμος έχει γίνει η μόνη μας πραγματικότητα.

Ο ήλιος ακίνητος στο στερέωμα, σαν πύρινος μύθος.
Προχωράμε, μα εκείνος στέκεται.
Τα χρώματα του κόσμου έχουν γίνει αλλόκοτα, θαμπά,
θρυμματισμένα.
Ένα μακρινό σύννεφο: θα είναι η σωτηρία μας;

Τοπίο στην ομίχλη. Μια σειρά από χαμηλούς λόφους ξεπροβάλλει,
θαρρείς από το πουθενά.
Από την άλλη μεριά, μια θάλασσα του τίποτα.
Πέφτει ξανά το βράδυ. Όλα δρόμος.

Γιώργος Νικολόπουλος
από την ανέκδοτη συλλογή ΣτρατοΣφαίρες

Επανάσταση

2011-11-19T22:53:00.004+02:00

(έργο του Ντίνου Παπασπύρου)

Κάθε μέρα χτυπούσες την πόρτα του μεγάλου πύργου και κανείς δε σου άνοιγε.

Κάθε μέρα σε ρώταγε ο φύλακας «Τι θέλεις;» κι’ εσύ αποκρινόσουν «Ήρθα να δω τους άρχοντες» κι’ εκείνος έλεγε «Κανείς δεν επιτρέπεται να δει τους άρχοντες» κι’ εσύ του απαντούσες «Κάποια μέρα, κάποια μέρα θα ξεσπάσει η επανάσταση και τότε αυτό το κάστρο θα γκρεμιστεί συθέμελα και οι άρχοντες που πίνουν το αίμα μας τόσα χρόνια θα πληρώσουν για όσα μας έκαναν» και ο φύλακας γέλαγε, και σε χτύπαγε φιλικά στην πλάτη και σούλεγε «Αύριο πάλι, αύριο πάλι θα τα ξαναπούμε».

Χτες το βράδυ, αποκαμωμένος, κοιμήθηκες στα σκαλοπάτια του μεγάλου πύργου.
Το πρωί σηκώθηκες, τεντώθηκες, και χτύπησες την πόρτα.
«Τι θέλεις;» σε ρώτησε ο φύλακας κι’ εσύ «Ήρθα να δω τους άρχοντες» του αποκρίθηκες. «Δεν υπάρχουν άρχοντες» απάντησε ο φύλακας κι’ εσύ απορημένος «Τι εννοείς;» τον ρώτησες.
Ο φύλακας σε κοίταξε θλιμμένα. «Η επανάσταση έγινε χτες το βράδυ», είπε. «Την έχασες επειδή κοιμόσουν. Τώρα δεν υπάρχουν πια άρχοντες. Τώρα είμαστε όλοι ίσοι και ελεύθεροι».

«Τότε...μπορώ να μπω;» ρώτησες διστακτικά.
«Όχι», σου απάντησε. «Είμαι τώρα ο Φύλακας της Επανάστασης. Και η επανάσταση κινδυνεύει από κάτι ανθρώπους σαν εσένα».

Γιώργος Νικολόπουλος
από την ανέκδοτη συλλογή ΣτρατοΣφαίρες

Τα τρένα

2011-11-17T11:19:00.002+02:00

Περιμένοντας τα τρένα που έφυγαν...
Τα τρένα που έφυγαν...
Τα τρένα που έφυγαν...

Κάθε φορά, την ίδια ακριβώς χρονική στιγμή, ο επιβάτης θα σηκώσει το δεξί του χέρι, θα πιαστεί από τη χειρολαβή, θα ανασηκωθεί όρθιος, θα κοιτάξει έξω από το ανοιχτό παράθυρο, θα πάρει μια βαθιά ανάσα, θα νιώσει τη μυρωδιά των παιδικών του χρόνων, και τότε, και τότε...

Τη νύχτα πάντα περνάνε τα τρένα που έχασες. Εκείνα τα τρένα που περνάνε μόνο πολύ αργά, ή πολύ νωρίς, ή τη στιγμή ακριβώς που δεν τα περιμένεις.

Γιώργος Νικολόπουλος
από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή ΣτρατοΣφαίρες

Έχτισες το σπίτι σου ...

2011-11-13T21:40:00.003+02:00

("Πρόσφυγες" έργο του Ντίνου Παπασπύρου)

Έχτισες το σπίτι σου γερό, από πέτρα.
Ήρθαν και σου το γκρέμισαν.

Έχτισες το σπίτι σου πρόχειρα, από λάσπη και κλαριά.
Το γκρέμισαν κι αυτό.

Έχτισες το σπίτι σου από ξύλο.
Ήρθαν και το έκαψαν.

Έχτισες σπίτια από τούβλα, από χώμα, από καραβόπανο, από άχυρα.
Μάταιος κόπος. Ό, τι και να έκανες, έρχονταν πάντα να γκρεμίσουν τα όνειρά σου.

Έμαθες πια.
Τώρα το σπίτι σου είναι χτισμένο μόνο από σάρκα και αίμα.
Κι όσες φορές κι αν σε διώξουν, το παίρνεις μαζί σου.

Γιώργος Νικολόπουλος
από τη συλλογή Χαμένες ευκαιρίες,
Διάλογοι στο χείλος της αβύσσου, 2011

Μνήμες ενός ξεριζωμού ... Το τελευταίο ταξίδι - Θυμάμαι

2011-11-11T11:42:00.001+02:00

(έργο του Ντίνου Παπασπύρου)

Ακόμα θυμάμαι. Δυο μαύρα μάτια που καίγανε μέσα στη νύχτα. Πριν ξεσπάσει η άλλη φωτιά. Εκείνη που δεν έλεγε να σβήσει, κι όμως τα 'σβηνε όλα στο διάβα της.

Δεν έχω ξεχάσει. Τη μυρωδιά του ασβέστη στην αυλή. Τη μυρωδιά του φρεσκοβαμμένου ασβέστη. Και τους μενεξέδες.
Οι μυρωδιές μας σημαδεύουν, λένε. Ξυπνάνε εικόνες για πάντα θαμμένες. Βαθιά θαμμένες. Βαθιά κάτω από τη γη. Σαν τη ζωή μας.

Η μυρωδιά του ασβέστη πάντα με ξυπνάει, πάντα με ζωντανεύει. Κι είναι σαν να σβήνει για λίγο από τα ρουθούνια μου εκείνη την άλλη μυρωδιά. Τη μυρωδιά της τελευταίας ανάμνησης που τα σκέπασε όλα. Τη μυρωδιά του αίματος.

Γιώργος Νικολόπουλος
από τη συλλογή Χαμένες ευκαιρίες,
Διάλογοι στο χείλος της αβύσσου, 2011

Οι άλλοι

2011-11-08T11:50:00.004+02:00

(έργο του Ντίνου Παπασπύρου)

«Και οι άλλοι;», ρώτησες. «Τι κάνουν οι άλλοι;»

«Οργώνουμε», σου απάντησαν. «Σπέρνουμε. Θερίζουμε. Γυρίζουμε τη μυλόπετρα. Μέχρι το επόμενο πρωί. Και πάλι οργώνουμε. Σπέρνουμε. Θερίζουμε. Γυρίζουμε τη μυλόπετρα. Μέχρι το επόμενο πρωί. Και πάλι. Μέχρι το επόμενο πρωί. Μέχρι το πρωί. Μέχρι το τελευταίο πρωί».

Χαμογέλασες ικανοποιημένος.
«Προπαντός, να μην ξεχνάτε τη μυλόπετρα», μου είπες. «Αυτό να τους πεις. Όσο είναι δεμένοι στη μυλόπετρα, δεν έχουν να φοβούνται τίποτε»
Σκέφτηκες για λίγο. «Ούτε κι εμείς», συμπλήρωσες. «Ούτε κι εμείς έχουμε να φοβόμαστε τίποτε. Όσο είναι δεμένοι στη μυλόπετρα».

Γιώργος Νικολόπουλος
από τη συλλογή Χαμένες ευκαιρίες,
Διάλογοι στο χείλος της αβύσσου, 2011

Το μοιρολόι

2011-11-06T14:18:00.000+02:00

Καμιά φορά, όταν οι ώρες τελειώνουν, ακούω ...

Από μακριά ξαπλώνεται, κυλά και τρεμοσβήνει
στην άκρη τ' ουρανού.
Είν' η αλήθεια μας καπνός, φωτιά και σκοτοδίνη
στο δαίδαλο του νου;

Αν μ' αγαπάς μη μ' αρνηθείς, ποτέ να μη μου κρύψεις
εκείνο το παιδί
που ζει βαθειά μέσ' στην καρδιά, και πέρα από τις τύψεις
καθάρια θα με δει.

Αν με προδώσεις θα χαθώ, για πάντα θα γυρίσω
στη μαύρη σκοτεινιά.
Κι όταν ακούσεις το λυγμό, να μην κοιτάξεις πίσω,
μόν' άνοιξε πανιά ...

Γιώργος Νικολάπουλος
από τη συλλογή Χαμένες ευκαιρίες,
Διάλογοι στο χείλος της αβύσσου, 2011

Με μια ανάσα : Λίγο πριν το διάλειμμα

2011-11-04T12:23:00.000+02:00

Αύριο

Ένα είναι το πρόβλημα με το αύριο.
Μπορεί να μην προφτάσει να γίνει χτες.

Απόηχος

Όσα χρόνια και να περάσουν
δεν θα ξεχάσω ποτέ
τη γεύση από τα δάκρυά σου

Τελευταία ευκαιρία

η ώρα μηδέν
το πλήρωμα του χρόνου
ρηχά είναι, μπείτε

Καμιά φορά ...

Καμιά φορά, όταν οι ώρες τελειώνουν,
ακούω το μοιρολόι μιας νεράιδας.

Γιώργος Νικολόπουλος
από τη συλλογή Χαμένες ευκαιρίες,
Διάλογοι στο χείλος της αβύσσου, 2011

Ευθύνες

2011-11-02T10:38:00.000+02:00

Με τη μέρα δεν παίζεις.

Δηλαδή, δεν παίζεις πια
ποτέ και με τίποτα.

Από καιρό σου είπαν
να μην παίζεις
παρά να είσαι σοβαρός
λες και το ένα
είναι αντίθετο του άλλου.

Όμως, πράγματι, έτσι
είναι πιο απλά.

Προετοιμάζεσαι καλύτερα
αν πάψεις να είσαι παιδί
είσαι καλύτερα έτοιμος
για όποιο επερχόμενο τέλος.

21/9/10
Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Ο μέγας απών, 2010

Όνειρο

2011-10-31T11:42:00.000+02:00

Σε ασπρόμαυρη χώρα
ένας άντρας ωραίος
βρήκε δυο πεφταστέρια

Τα κρατούσε κρυμμένα
θέλησε να τα θάψει
να μην τα είχε βρει

Είναι αδύνατον, διαπίστωσε
να κρύψεις ένα αστέρι.

31/5/10
Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Ο μέρας απών, 2010

Κυριακή

2011-10-28T21:29:00.000+03:00

Με την καλημέρα
ξυπνά η αγωνία
του επερχόμενου.

Μετά μερώνεις
η μέρα είναι δωρεάν
μια μικρή ανησυχία
μη βαρεθούμε.

Κατρακυλάν οι ώρες
με το φως
απ' τα μεγάλα παράθυρα
σκαρφαλώνουν οι ώρες
στα ψηλά ταβάνια
όλα τα τέρμινα
άσαρκα έντομα
με κεραίες φωτός
έρχεται νύχτα.

Η Κυριακή λυγίζει
όλα χάρη
μεταξύ του απρόσμενου
και του αναμενόμενου

γοητευτικά ανυπόστατη

6/3/10
Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Ο μέγας απών, 2010

Άνω Πόλη

2011-10-26T11:34:00.002+03:00

(έργο του Ντίνου Παπασπύρου)

Πεισμωμένα
παλιά σπίτια
αρνούνται να πεθάνουν
αρνούνται να ζήσουν
να πουν ο,τιδήποτε

εκτός από
ξεχασμένα
πορτόφυλλα ανοιχτά
χωρίς αντίκρυσμα

Σπίτια
δεν γνωριστήκαμε

Φαντάσματά σας
στοιχειώνουν
τους περιπάτους μου.

4/3/10
Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Ο μέγας απών, 2010

Χειμωνιάτικο

2011-10-24T23:53:00.000+03:00

Παραδόξως η λάμψη είναι κόκκινη
κι ας πέφτει συνεχώς
πάνω σε γκρίζο.

Του τελείωσε η παλέτα του χειμώνα
μόνον κάτι γαλάζια, πολύ άσπρο, λίγο μαύρο
- τι να κάνεις, τέλος εποχής -
κι αυτό το λαμπρό κόκκινο
που αντανακλά
την ησυχία του απογεύματος
τα φτερά της βροχής
τον μανδύα της θάλασσας

πυροδοτεί τη στάχτη

Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Σαν αγγελτήρια, 2009

Εμπόδια

2011-10-22T11:05:00.000+03:00

Τώρα γιατί
βάζεις εμπόδια

Πρώτα μου δίνεις
μια θάλασσα να πλεύσω
μετά το ξύλο για τη σχεδία

κι εγώ, όπως ο καθένας
με τρεμάμενα δάχτυλα
δένω φθαρμένα σκοινιά για αρμούς
δοκιμάζω κουπιά
ονειρεύομαι ένα κατάρτι
κι ένα ελεύθερο πανί
αναπνέω αλάτι
τρώω, πίνω, κοιμάμαι κύματα

και, όπως πάω
να χαμογελάσω
μεγάλε θεατρώνη
τραβάς το σκηνικό
με το ζωγραφισμένο πέλαγο
και να 'μαι πάλι

έρημη επί σκηνής

Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Σαν αγγελτήρια, 2009

Ο στόλος των ερώτων

2011-10-20T12:42:00.001+03:00

(έργο του Ντίνου Παπασπύρου)

Ο στόλος των ερώτων μου

Μεγάλα καράβια παροπλισμένα
ξύλινα τείχη
ανενεργά
αποσυρμένα

Ξαναβγαίνουν
τις νύχτες
φαντάσματα οικεία
αγαπημένα

αρμενίζουν
νυχτερινές θάλασσες
με αναμμένους πυρσούς
στα καταστρώματα
άγριες πολεμικές κραυγές

Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Σαν αγγελτήρια, 2009

Απόκριες

2011-10-18T12:35:00.003+03:00

(έργο της Βασιλικής (http://tint-shade.blogspot.com)

Οι μάσκες είναι σκέτη γοητεία.
Φοράς μια
και βρίσκεις τον εαυτό σου.

Κι έπειτα
τόσα βολάν
τόση χρυσόσκονη
σκέτη μαγεία
άσε ελεύθερη
την άναρχη παιδική ψυχή
να γλεντοκοπήσει

Λένε, ωστόσο
πως κάτι σκοτεινό
σαν φονικό μικρό μαχαίρι
παραφυλάει
πίσω από τα πέπλα
αυτής της γιορτής
που ανατέμνει
την πιο πικρή μελαγχολία

Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Σαν αγγελτήρια, 2009

Βασίλισσα για μια μέρα

2011-10-16T10:48:00.000+03:00

Τοπία τοπία
όλα ευμενή
το φτερό του καπέλου μου τρελάθηκε
άρα ευνοημένη
άρα τυχερή

τι ΄ναι
αυτή η σκιά
που κουβαλώ

πόσο αληθινή
αφού τα μετατρέπει όλα
σε χάρτινα

τι δαίμων με καβάλησε
πέταξε τα μαλλιά μου
στους πέντε ανέμους
άλλαξε τα πράσινα
έφερε βροχή
ακούστηκε του αέρα
ο βόγγος

τι δαίμων άσωτος
παράφορος

έκανε τον τόπο χίλια κομμάτια
το στέμμα μου δάκρυα

με ανάγκασε να παραδεχτώ
τι κρύβω μέσα μου
μαζί με την άνοιξη
το πραγματικό πράσινο
της βαθειάς άνοιξης
το λυγμό της ηδονής
της ύπαρξης
τον καημό

τι δαίμων άσωτος

Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Σαν αγγελτήρια, 2009

Η θέα

2011-10-14T00:20:00.001+03:00

(έργο του Ντίνου Παπασπύρου)

Πρωί και τρέχω
να προλάβω
κι εγώ δεν ξέρω τι

και ξάφνου
το ανθισμένο δέντρο
έρχεται καταπάνω μου
αιωρούμενο

τρέχω τρέχω

και ξάφνου
αμέριμνη η γυναίκα αίφνης
σκοντάφτει
στα δεξιά μου
έντρομη

τρέχω ακόμη

με την ψυχή στο στόμα
με το νου απόντα
έξω από μένα

ιδού

κορυφή του χιονισμένου βουνού
απαστράπτουσα θάλασσα

Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Σαν αγγελτήρια, 2009

Διάφανη βροχή

2011-10-13T11:40:00.000+03:00

Κάποια κρύσταλλα έσπασε ψηλά
κατά το κύλισμα του ανέμου
θέλησε, πιθανόν, να κόψει
τον ειρμό αυτών των σκέψεων
πρώιμης άνοιξης ημέρα
ώριμης απόγνωσης

Κατερίνα Κούσουλα
από τη συλλογή Σαν αγγελτήρια, 2009

Χιονονιφάδα

2011-10-11T12:53:00.001+03:00

(έργο του Ντίνου Παπασπύρου)

Σε τρεις μέρες
το χιόνι εισχώρησε παντού.
Έντυσε
τους λασπωμένους δρόμους
με λευκά μονοπάτια˙
τα βαριά ρούχα των ανθρώπων
έβαψε με άσπρη πούδρα
και δύο σώματα
από Ανατολή και Δύση
τα έσμιξε σε ένα.

Μια πρόσκαιρη
δόση ευτυχίας
σαν τις νιφάδες του χιονιού
που λιώνουν
μόλις τα χέρια ακουμπήσουν

Σιδέρης Ντιούδης
δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Βακχικόν,
τεύχος 15, Σεπτέμβιος 2011

Γλυπτές λέξεις

2011-10-10T13:12:00.000+03:00

Υπήρξαν βράχοι
που έλιωναν στη βροχή
και υπήρξαν λέξεις
σμιλευμένες από πέτρα,
σωστά γλυπτά
από ψυχή και σώμα.

Εκθέματα αθάνατα
στα μουσεία της γλώσσας.

Σιδέρης Ντιούδης
από τη συλλογή Η βραδυπορία της στιγμής, 2011

Ταριχευτής αναμνήσεων

2011-10-08T18:58:00.000+03:00

Η εντολή ήταν σαφής,
delete.
Το δάχτυλο δεν δίστασε
να γίνει ταριχευτής αναμνήσεων,
δήμιος στιγμών,
που καταδίκη τους υπήρξε η παρόρμηση.

Η απόφαση
ήταν ομόφωνη.
Να αποδράσουν
από τις φτηνές, ξύλινες, ερμητικές κορνίζες,
να ενωθούν και πάλι με το χρόνο
δίχως να αποτελούν μια στάση του.

Το στίγμα τους αχνό
τρεμοσβήνοντας
βυθίστηκε
στον κάδο ανακύκλωσης.

΄Ηλπιζαν απλά
να στροβιλίζονται ως ανάμνηση,
να επανέρχονται
απ΄το παρελθόν στο παρόν
και ας εγκλωβίζονται
σε ξύλινες, ερμητικές κορνίζες.

Σιδέρης Ντιούδης
από τη συλλογή Η βραδυπορία της στιγμής, 2011

Η βραδυπορία της στιγμής

2011-10-06T12:00:00.002+03:00

έργο του Ντίνου Παπασπύρου

Βαδίζω
στον ίδιο δρόμο
με τις ίδιες γάτες
να περιμένουν
και τον σκύλο
παραδίπλα να γαβγίζει.

Στην αλληλουχία των εικόνων
το βλέμμα απλανές.

Βαδίζω
στο ίδιο δρόμο
με τις ίδιες βρεγμένες,
τσιμεντένιες πλάκες
να υποδέχονται τα βήματά μου.

Στην αλληλουχία των εικόνων
γίνομαι οδοιπόρος.
Ανασύρω το βλέμμα
απ' το σπήλαιο,
αφήνω πίσω τις σκιές
και γεύομαι το φως.

Το σύνηθες
φαίνεται καινούργιο
κάτω απ' τον μοναδικό ουρανό.

Σιδέρης Ντιούδης
από την ομώνυμη συλλογή, 2011

Τα φθινοπωρινά μας χρώματα

2011-10-04T14:35:00.000+03:00

Κάπως καθυστερημένα αλλάξαμε αμφίεση. Είναι πιθανό όμως και ο χειμώνας να αργήσει πολύ, να είναι μια παράταση του φθινοπώρου. Λατρεύω αυτή τη γλυκιά, ρομαντική εποχή. Όχι μόνο γιατί ανήκω στο ζώδιο του Σκορπιού και όχι μόνο γιατί είναι η εποχή της Θεσσαλονίκης.

Ο Ντίνος Παπασπύρου φρόντισε για μια φορά ακόμη να απεικονίσει το φθινόπωρο σε μια ωραία ζωγραφιά του. Και η Λίνα Παπαδοπούλου επιμελήθηκε την παρουσίαση του πίνακα και του ποιήματος. Με την ολόψυχη, πιστεύω, συγκατάθεση ενός άλλου Σκορπιού, της Τζούλιας Φορτούνη.
Η παρέα λοιπόν αυτή των τεσσάρων συνεργατών εύχεται σε όλους τους φίλους καλό φθινόπωρο, καλή δύναμη στις δύσκολες περιστάσεις και όλη την έμφαση στις αληθινές αξίες της ζωής.

Το πέτρινο σπίτι με τα περιστέρια

2011-10-01T11:14:00.000+03:00

Μέσα στο πούσι
έρχεται από πολύ μακριά
δίχως στέγη,
με τα περιστέρια στο γείσο -

είναι το ξυπόλυτο παιδί
με τη σπασμένη φυσαρμόνικα
που περνάει στον δρόμο,

είναι το πέτρινο σπίτι με τ' άδεια
δωμάτια κι οι παράξενες αγελάδες
που έχουν μετακινηθεί
μέσα στην ομίχλη

είναι τα παράθυρα χωρίς
πλαίσιο στο πέτρινο σπίτι
με τα περιστέρια στο γείσο,

είναι το παιδί που δεν βλέπει
με τη φυσαρμόνικα
χωρίς ήχο -

απαγορεύεται η μουσική
και το εμβατήριο της θλίψης
έτσι καθώς διασχίζει τον δρόμο
με το πέτρινο σπίτι
ο μικρός Ζαχαρίας
μόλις δύο ετών,

ενθάδε κείται
στο κοιμητήριο Ριζοκαρπάσου.

6.12.2004

Λεύκιος Ζαφειρίου
από τη συλλογή Η θλίψη του απογεύματος, 2007,
Συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα 1964 - 2010, 2011

Έκθετο

2011-09-29T12:34:00.000+03:00

Έρχομαι μέσα από σταχτί σύννεφο
και κοράκια σκίζουν την ατμόσφαιρα
ουρλιαχτά τρυπάνε
τη χωρίς σελήνη έρημη νύχτα.
Το ταξίδι της παιδικής ηλικίας
σε ξυλοπάπουτσα σταματημένο
λυπητερό όνειρο στην παγερή
εγκατάλειψη της πλήξης -
είμαι κόκκινο σημάδι
κόκκινη φλόγα
κατέχω τα μυστικά της ελπίδας
μέσα στην έσχατη απελπισία
είμαι ο μιγάδας άγγελος των φτωχών
ο διαρρήκτης του δημόσιου χρήματος
στα μάτια μου δάκρυα από
την Παλαιστίνη και την Κύπρο
σπαθίζοντας τη βαναυσότητα
των ημερών μου -
είμαι αλήτης απίθανα ωραίος
στη νεκρή πολιτεία των νόμων
ο σαλταδόρος
που με τη σφενδόνη παραβγαίνει στα τανκς.
Είμαι η φωτιά και το σύννεφο
είμαι το άσωτο τραγούδι
που βουίζει στους κροτάφους του χρόνου
σαν εγερτήριο σάλπισμα
η χωρίς αφοσίωση
ελευθερία του ανθρώπου
μέσα στον χρόνο
είμαι τίποτα και όλα
στην ευλογία της ζωής
και στο αγγελικό μονοπάτι
της ύπαρξης.

Λεύκιος Ζαφειρίου
από τη συλλογή Ο μιγάδας άγγελος, 1980
Συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα 1964 -2010, 2011

Νεφέλη

2011-09-27T12:29:00.000+03:00

Ποια μπόρα σ' έχει ρίξει
μέσα μου
και χρόνο με τον χρόνο ριζώνεις
πιο βαθιά στην κάθε μου ίνα
στο κάθε αιμοσφαίριό μου -
τραγούδι δαιμονισμένο
ανάγλυφη πληγή η αφή σου
στροβιλιζόμενη σκέψη
επίμονα με καθηλώνει,
το πείσμα σου
κάθετος βράχος
που ρίχνεται μέσα στη θάλασσα
τα μάτια σου σε διαστολή
κάτω από κραδασμούς ηλεκτροσόκ
ενεδρεύουν αδυσώπητα
και θλιμμένα το σκοτάδι,
προσποιούμαι τον ανήξερο
ένας αδαής σαλτιμπάγκος
κι η διεισδυτικότητά σου
με ξαφνιάζει
ουρλιάζω στην ανυποψίαστη αίσθηση
της απουσίας σου,
κάτω από αψίδες μια άχρονης
ελευθερίας μετακινείσαι και
μετατοπίζεσαι μέσα μου κορίτσι
κάτω απ' τις λεύκες αυλής
ερειπωμένου σπιτιού μεταλλάσσοντας
το σκοτάδι σε φως
την οδύνη σε τραγούδι
κρατώντας τα χρόνια της εφηβείας σου
κάτω απ' το χώμα
σε λήκυθο υπόγεια
να τρέχει το αίμα σου
στις φλέβες μου μέσα.

Λεύκιος Ζαφειρίου
από τη συλλογή Απομαγνητοφώνηση, 1978
Συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα 1964 - 2010, 2011

Η μάνα μου την άνοιξη

2011-09-26T14:16:00.000+03:00

Έτσι καθώς ξεπηδούν
στις πλαγιές μια μια
οι άσπρες σημαδούρες της άνοιξης
η σεπτή σου μορφή
προβάλλει
περιχυμένη φως ιλαρό,
προτομή με δυο δάκρυα
πεταλούδας στα μάτια
απ' τα δακρυγόνα
του χρόνου.

Μάρτης 1977

Λεύκιος Ζαφειρίου
από τη συλλογή Σχεδόν μηδίζοντες, 1977
Συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα 1964 - 2010, 2011

Εξάστιχα

2011-09-25T14:06:00.000+03:00

Ι

Σαν ένα ιερό εικόνισμα
παρελθόντων αιώνων
σε φυλάσσω στη μνήμη μου
και προσέχω ο χρόνος
να μη σβήσει τα χαρακτηριστικά σου
γνωρίσματα.

ΙΙ

Η μάνα μου βγήκε
στο μπαλκόνι,
ένας άνεμος από τρέμοντα
άστρα την παρέσυρε
και φέγγει στη σκέψη μου
σαν καιόμενη βάτος.

ΙΙΙ

Δεν είμαι τίποτα
παρά μόνο ο αυτοκράτορας
της χαμένης γαλήνης,
ο αυτοκράτορας
μιας ατέλειωτης νύχτας
που δεν ταξιδεύει.

Λεύκιος Ζαφειρίου
από τη συλλογή Ποιήματα, 1975
Συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα 1964 - 2010, 2011

Σαν αίσθηση

2011-09-22T18:53:00.002+03:00

Πιάνω τον ήχο
της σιωπής
σε μια σταγόνα
της βροχής
οσμή από σώμα
που κουρνιάζει
μες στην ψηφίδα
της ζωής

Φωνή μου ...

Είν'η αλήθεια
της φυγής
στο όριο της
επιστροφής
γεύση από στόμα
που γελά

Ψυχή μου ...

Στενάζεις χώρια μου
χωρίς
τα δάχτυλα μου
να φορείς
και κάθε ανάσα
ανακριβής

Στιγμή μου ...

Μαρία Τσιράκου
από τη συλλογή Εν πορεία, 2010

Ταξίδι εσύ

2011-09-20T12:39:00.000+03:00

Κούρνιασα στον ίσκιο σου
χθες βράδυ.
Ταξιδιώτης στο σώμα σου έγινα.
Διανύοντας την απόσταση
ως την καρδιά σου,
βρέθηκα στης ζωής σου το στερέωμα.
Ανάσαινε το πέλαγος σιμά σου.

Αφέθηκα σε τούτης της χαράς
τον κύκλο
ρούφηξα από τα δάχτυλα
το αλμυρό νερό σου
στης στιγμής σου το μετέωρο, σάστισα.
Το κλείσιμο των βλεφάρων σου,
μια προσευχή.

Χωρίς το πρόσωπο να έχω δει
αγάπησα της ψυχής τις συμμετρίες
που μ' έμαθαν να ταξιδεύω
με του Θεού το χρώμα.
Δεν είμαστε μόνο σώμα, σου ψιθύρισα,
δυο που αγαπιούνται μια αρμονία
συνθέτουν, το μετά.

Απόκρημνοι οι στεναγμοί αφημένοι
σε βάθη.
Του ίσκιου σου το βράδυ
ανακάλυψα, σ' αγκάλιασα.
Η αφή σου αγέρας που
θορυβεί στις σιωπές μου.
Ταξιδεύω ακόμα.

Μαρία Τσιράκου
από τη συλλογή Εν πορεία, 2010

Αφιερωμένο ομοιοκατάληκτο

2011-09-18T14:31:00.002+03:00

Γράμμα της μνήμης αρχικό,
λέξη της μοίρας που φορώ,
πίνω της όασης νερό,
το μέλος μου να πλάθω.

Γίνομαι σώμα φωτεινό,
τέλος στην ύλη. Αποχωρώ.
Μ' όλη τη σκέψη μου μπορώ,
παράδεισο να φτιάχνω.

Είμαι αγάπη, είμαι ζωή
είμαι ουσία και αρχή,
ποιώ το έργο στης ψυχής
την αγωνία.

Μένω και ζω και ενεργώ,
πεδίο δίνης στο καινό,
μέσα στο άπειρο χωρώ,
με τη συναίσθηση οδηγό.

Γράμμα της μνήμης τελικό,
λέξη μιας πράξης το εγώ,
αλλάζω σχήμα και μπορώ,
καινούργιο κόσμο ν' αγαπώ.

Μαρία Τσιράκου
από τη συλλογή Εν πορεία, 2010

Τέσσερα χαϊκού (2)

2011-09-16T13:07:00.000+03:00

*
Σταφύλι στη γη
του μόχθου παράγωγο
της φύσης μέθη

*
Αμπέλου κλώνος
γιρλάντα στο κάτασπρο
ολοπράσινη

*
Κλαρί πράσινο
πουλί του παραδείσου
ανθίζει αργά

*
Ροδοσκέπαστη
αυλή τόσων θαυμάτων
πώς με αντέχεις;

Δημήτρης Γ. Μαγριπλής
από τη συλλογή Στα τέταρτα του χρόνου, 2011

Tέσσερα χαϊκού

2011-09-14T13:02:00.002+03:00

(έργο του Ντίνου Παπασπύρου)

*
Φεγγάρι καρπός
ολόγιομος και μεστός
στον γαλαξία

*
Κοιτάζω το φως
η λάμψη βροχή ζωής
σε άνυδρη γη

*
Ιερό δέντρο
καλύπτει με πράσινο
ανάσα ζωής

*
Ίασμος λευκός
της φύσης το άρωμα
αποκαλύπτει

Δημήτρης Γ. Μαγριπλής
από τη συλλογή Στα τέταρτα του χρόνου, 2011

Χαρά

2011-09-12T14:20:00.003+03:00

(έργο του Ντίνου Παπασπύρου)

Ξεδιπλώνεις μέσα μου γαλάζια πέλαγα.
Μου γνέφει ένα λευκό πανί ιστιοφόρου
γεμάτο άνεμο.
Το φως πάνω σε στιλπνά αντικείμενα είναι χαρά.
Όλα σήμερα είναι απλόχερα.
Όλα σήμερα δίνουν αυτό
που τις άλλες μέρες κρατούν.

Θεοφάνης Χ. Ζβες
από τη συλλογή Ποιήματα, 2011

Θηλυκότητα

2011-09-12T14:14:00.000+03:00

Η θηλυκότητα έχει καμπύλες και νωχέλεια.
Τα λόγια της είναι αργά για να μπορούν με σιγουριά
να καρφώνουν τη βιαστική ψυχή μας.
Η θηλυκότητα είναι ένα πορφυρό βελούδο
αφρόντιστα ριγμένο στο πάτωμα.

Θεοφάνης Χ. Ζβες
από τη συλλογή Ποιήματα, 2011

Άνω Πόλη

2011-09-08T10:55:00.003+03:00

(από την Άνω Πόλη: έργο του Ντίνου Παπασπύρου)

στον Στέλιο Δημόπουλο

Το παντοπωλείο μου σε καλντερίμι.
Μια βρύση και δίπλα ο πλάτανος.
Η καρέκλα μου έξω από την πόρτα.
Κανείς δεν περνάει από τον δρόμο.
Φυσάει ένα απαλό αεράκι.
Κάτι βαθιά μέσα μου τρέμει.

Θεοφάνης Χ. Ζβες
από τη συλλογή Ποιήματα, 2011

Εικόνα 2

2011-09-08T10:49:00.000+03:00

Ένα κόκκινο λουλούδι,
σ' ένα πράσινο κλαδί,
που αγγίζει έναν φθαρμένο βυζαντινό τοίχο.

Θεοφάνης Χ. Ζβες
από τη συλλογή Ποιήματα, 2011

Πάθος

2011-09-05T11:47:00.000+03:00

Το πάθος είναι κάτι κόκκινο
που περιστρέφεται αφήνοντας στίγματα παντού.
Το πάθος αφήνει σημάδια
σαν μικρά εγκαύματα πάνω στο σώμα.
Το πάθος είναι ένα σκοτεινό δωμάτιο με ένα πιάνο
και σένα να χορεύεις μαζί μου.

Θεοφάνης Χ. Ζβες

από τη συλλογή Ποιήματα, 2011

Σε ανασαίνω

2011-09-05T00:48:00.000+03:00

Σε ανασαίνω σαν τροπική χώρα,
σαν φοινικόδεντρο.
Στον κορμό σου,
κάτω από το θαλερό πράσινο των φύλλων σου

θα χαράξω βαθιά τα αρχικά μου,

το πέλμα μου θα αφήσω στην ερημική σου ακτή.

Θεοφάνης Χ. Ζβες

από τη συλλογή Ποιήματα, 2011

Μα τι θέλει αυτή η αράχνη στη γωνιά;

2011-09-01T14:40:00.001+03:00

Πόσες φορές τη μέρα μπορεί να σκέφτεται
ένα συνηθισμένος άνθρωπος την αυτοκτονία;
Μία; Δύο;Tρεις;
Πέντε; Δέκα; Συνέχεια;
Ποτέ;
Δεν ξέρω.
Αλλά τι σχέση μπορεί να έχω εγώ
με έναν συνηθισμένο άνθρωπο;
Καμία.
Αυτό το ξέρω.
Έχω ένα περίστροφο που δεν το βλέπει κανείς.
Έτσι, κάθε που έρχομαι σε άβολη θέση
κάθε που το μυαλό μου μια περίεργη σκέψη κάνει,
εμφανίζεται στα χέρια μου.
Το βάζω στον κρόταφο
ή στο στόμα
και πατάω τη σκανδάλη.
Άλλες φορές το προτιμώ πιο επώδυνο.
Με ένα μεγάλο μαχαίρι κόβω τις φλέβες
πρώτα του αριστερού χεριού
μετά του δεξιού
και έπειτα το χώνω στο στομάχι
και το αφήνω εκεί.
Ωραία πόζα, δεν μπορείς να πεις ...
Υπάρχει όμως κι ένας άλλος τρόπος
που πιο σπάνια σκέφτομαι.
Όταν κοιτάζω το φωτιστικό
τη λάμπα εκεί πάνω
ένα αόρατο σκοινί υπάρχει.
Το περνάω στο λαιμό μου
αφήνομαι
και τέλος.
Τα γνωστά.

Δεν ξέρω πόσες φορές τη μέρα μπορεί να κάνω κάτι τέτοιο
αλλά πάντα καταφέρνω κι επιζώ
την επόμενη κιόλας στιγμή.
Ένας θάνατος δίχως όρια εκτονώνεται
κι έρχεται θριαμβικά νικήτρια
η πουτάνα αυτή.
Η ζωή ντε ...
Κι εκείνη η αράχνη που δεν έφυγε ποτέ απ' τη γωνιά ...
Τι να παραμονεύει άραγε;

Χρήστος Ζάχος

από τη συλλογή Οι εμπειρίες ενός πνιγμένου, 2011

Αποπλάνηση ενηλίκου

2011-08-29T11:55:00.002+03:00

(έργο του Ντίνου Παπασπύρου)

Κίνηση, μετρό. Χάνομαι στο πλήθος.
Να ένας άθλιος χοντρός με αποχαυνωμένο ύφος.
Να και μια κυράτσα με ψώνια από τη λαϊκή.
Ωπ! Να και δυο κάτασπρα μπουτάκια

να λικνίζονται μπροστά μου, με φιδίσια περπατησιά.

Όμορφα, πολύ όμορφα!
Νεότατα
δροσίζουν την ατμόσφαιρα
και σβήνουνε τις σκέψεις σου μεμιάς.
Έτσι, καθώς ο Ελύτης - γέρος σαν ήτανε -

έγραψε καταγοητευμένος στο Μονόγραμμά του:

« ... Για σένα, το ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ

το στραμμένο στο μέλλον με τον κρατήρα κόκκινο ...»
Κανείς δεν τον κατηγόρησε για πορνόγερο.

Κανείς δεν είπε γι΄αποπλάνηση ανηλίκου.

Στην περίπτωση αυτή, ισχύει το αντίθετο :
Aποπλάνηση ενηλίκου
από νεαρή
ΓΥΝΑΙΚΑ!

Χρήστος Ζάχος

από τη συλλογή Οι εμπειρίες ενός πνιγμένου, 2011

Ένα ποίημα

2011-08-26T12:45:00.002+03:00

Μια όμορφη ποιητική εικόνα

ένα όμορφο γυναικείο σώμα
μια υπέροχη γυναίκα
γυμνή
κάτω στο δρόμο
ταπεινωμένη, αλλά πιο γοητευτική από ποτέ
να κινείται κάπως ντροπαλά, αμήχανα
κάπως τρομαγμένη
αλλά χωρίς να μπορεί να επιλέξει κάτι άλλο
αναγκασμένη να σκύψει και να μαζέψει
τη χαμένη της αξιοπρέπεια
και χωρίς να το καταλαβαίνει
να γεμίζει με μια απροσδόκητη ομορφιά το δρόμο
να λάμπει σαν αστέρι
να την ερωτεύονται όλοι
ακόμα και ο ήλιος
το πεζούλι, τα παράθυρα, οι πόρτες, οι τοίχοι, τα σπίτια
τα αυτοκίνητα, ο δρόμος
όλοι οι άντρες
όλες οι γυναίκες
όλα γύρω της
τα πάντα να την ερωτεύονται

και αυτή μετά να το καταλαβαίνει

να μη θέλει να βρει τα ρούχα της
να τα βρίσκει όμως
να χαίρεται που τα βρήκε σκισμένα
και δεν θ' αναγκαστεί
να κρύψει τόσο γρήγορα τη γύμνια της
την ομορφιά της από τον ήλιο
να χαίρεται που έχει γίνει το κέντρο του κόσμου
μπροστά στα μάτια όλων
γοητευμένη
καταπληκτική
υπέροχη
γυναίκα
Γυναίκα
Γυναίκα!
Ένα ποίημα!

Ένα ποίημα!

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ!

Χρήστος Ζάχος

από τη συλλογή Η νόσος της ποίησης, 2009

Εκτεθειμένος

2011-08-24T10:36:00.002+03:00

Ο καλλιτέχνης εκθέτει την ψυχή του γυμνή

απροστάτευτη, εκτεθειμένη μπροστά σε όλους.
Ελεύθερη
ανοιχτή σε κάθε χτύπημα
από κάθε άξεστο, ανυποψίαστο παρατηρητή.
Ελεύθερη, μοναδική, γυμνή,
όμορφη, κουρελιασμένη
πληγωμένη
έτοιμη να σπαραχθεί απ' τον καθένα
ταπεινωμένη
μα άτρωτη συνάμα
έτοιμη να επιτεθεί στον καθένα
γυμνή
με δίχως χέρια να μαχαιρώσει
με δίχως πόδια
όρθια να στηριχθεί
καταδικασμένη στο όνειρο
στην τέχνη
σε μια ατελείωτη ζωή
ψ υ χ ή
Μια ψυχή!
Πέρα από κάθε τι.
Πέρα απ' όλα
και πάνω απ' όλα
Τέχνη!

Ο καλλιτέχνης εκθέτει την ψυχή του γυμνή ...

Χρήστος Ζάχος

από τη συλλογή Η νόσος της ποίησης, 2009

Κρυώνω από εγκατάλειψη

2011-08-22T12:39:00.002+03:00

Παγωμένο φυσάει απόψε
το σκοτάδι στο σταθμό

Κρυώνω από εγκατάλειψη

Θα αφήσω πάνω στο παγκάκι
το παλιό βιβλίο των υποσχέσεων
αργά να ξεφυλλίζει η νύχτα
των ματαιωμένων αφίξεων τις σελίδες

Πόσα χρόνια έζησα
προσηλωμένα στην αναμονή

Αν σκότωνες την απόσταση θα σε κερνούσα μνήμη.

Γιάννης Τόλιας

από τη συλλογή Ευλύπη, 2010

Συγκεντρωτική έκδοση Ό, τι άγγιξα κι ό, τι θυμάμαι

(ποιήματα 1981 - 2011), 2011

Θυμάμαι

2011-08-19T13:41:00.000+03:00

Θυμάμαι

Για μένα πλέον σημαίνει

ότι παρεπιδημώ εκουσίως

σε ένα νεκρό αφιλόξενο τοπίο

με βαλσαμωμένες πράξεις.

Ένα απέραντο νεκροταφείο

που το επισκέπτεσαι για να ανάψεις

το καντήλι της ενθύμησης

στο αμετάκλητο.

Κάποιοι

το χώρο αυτόν

της συντριβής των επιθυμιών

τον ονομάζουν μνήμη

Κι όταν ανοίγω το οστεοφυλάκιο της οδύνης

είναι για να εναποθέσω

με ανυπόκριτη εξομολόγηση

μια ακόμα τύψη

Μάταιη θριαμβική επίγνωση

που τρέφει μυστικά

στα βάθη των ανεπανόρθωτων

τη θρηνώδη μεταμέλειά μου

Γερασμένες από το χρόνο προσδοκίες

που ανοίγουν

με τρυφερότητα στους εφιάλτες

την ολονύκτια αγκαλιά τους.

Γιάννης Τόλιας

από τη συλλογή Ευλύπη, 2010

Συγκεντρωτική έκδοση Ό, τι άγγιξα κι ό, τι θυμάμαι

(ποιήματα 1981 - 2011), 2011

Άχραντος βλασφημία

2011-08-16T00:13:00.000+03:00

Είσαι αγία
της ανηθικότητας
και της λαγνείας

Θηριώνυμη του πάθους

Ερωτικού ψυχορραγήματος

είσαι
ο Σπασμός

Εκδύεσαι των φυλλωμάτων σου
και απονέμεις στην όραση
την αδήριτη
διαύγεια της γυμνότητας

Ενδεδυμένος
τα δαιμονικά μου άμφια

Ιερουργώ
με ευλάβεια
εξοντωτική
στη μυσταγωγία του σώματος

Και καταβαίνω
σύσσωμος
στο ευλύγιστο τόξο των μηρών σου

Και υποτάσσομαι
Ενώπιος
στο θρίαμβο
της ροής σου

Μηδέποτε κοινωνίαν
πλην αυτής
του υγρού ιάσμου σου
θα μεταλάβω.

Γιάννης Τόλιας

από τη συλλογή Λυσίπονον, 2008
Συγκεντρωτική έκδοση Ό, τι άγγιξα κι ό, τι θυμάμαι

(ποιήματα 1981 - 2011), 2011

Την τρικυμισμένη θάλασσα του κορμιού σου

2011-08-12T11:24:00.002+03:00

Κυματίζεις
μεσίστια
την ημιθανή
μνήμη

Όμως εγώ
όλο το βράδυ

Θα πίνω
να μεθώ

Την τρικυμισμένη
θάλασσα του κορμιού σου

Κι ούτε ένα άγγιγμα
να με διασώσει
και να με παραδώσει
στη σωτήρια λέμβο
της αφής σου.

Γιάννης Τόλιας

από τη συλλογή Λυσίπονον, 2008

Συγκεντρωτική έκδοση Ό, τι άγγιξα κι ό, τι θυμάμαι

(ποιήματα 1981 - 2011), 2011

Αυτόπτες των συγκλονισμών

2011-08-10T10:06:00.001+03:00

Φύσηξε ο άνεμος του δωματίου

και σκόρπισε τα φύλλα ρούχα σου

Έριξες στο συρτάρτι τα δαχτυλίδια σου

Δε θέλω είπες αυτόπτες μάρτυρες
των ακροδάχτυλων αναστεναγμών

Σαν πλημμυρίδα εξαπλώθηκες στο κορμί μου
Βάρβαρη κατάκτηση αφής

Πϊσω από τους ώμους σου

κρυφοκοίταζε ο κούκος του ρολογιού.

Γιάννης Τόλιας
από τη συλλογή Αμαρτολόγιο, 2007
Συγκεντρωτική έκδοση Ό, τι άγγιξα κι ό, τι θυμάμαι

(ποιήματα 1981 - 2011), 2011

Σπαράγματα (2)

2011-08-08T11:57:00.001+03:00

Στις αίθουσες αναμονής της λύπης
γράφονται τα ποιήματα.

Με το φθινόπωρο στα χείλη
Σαν τσιγάρο βρεγμένο.

Θα αφήσω μέσα σου
ένα κεντρί σαν χάδι
Να σε κάνω να πονάς
από επιθυμία.

Ω! γένος θηλυκό
από πάντα μας έχεις κλέψει τις πιο συναρπαστικές
λέξεις
την αγάπη, τη νοσταλγία, τη λύπη
Μας έμειναν μόνο ως αντίπαλο αρσενικό δέος

ο έρωτας, ο πόνος και ο θάνατος.

Γιάννης Τόλιας
από τη συλλογή Αμαρτολόγιο, 2007

Συγκεντρωτική έκδοση Ό, τι άγγιξα κι ό, τι θυμάμαι

(ποιήματα 1981 - 2011), 2011

Σπαράγματα (1)

2011-08-06T12:01:00.001+03:00

Κατάματα με ερημώνεις.

Είναι ποιήματα

που σε πιάνουν από το χέρι

και σε οδηγούν

σε μια σκοτεινή γωνιά

πάνω στον ώμο τους

γέρνεις και κλαις.

Πόσο μου έλειψε

η ομηρία της αγκαλιάς σου.

Τι άλλο πιο μάταια ένδοξο

από την υλακή ενός μοναχικού λύκου

στο φεγγαρόφωτο.

Καθόταν παράμερα

και κοιτούσε το ρολόι των στιγμών

περιμένοντας το ξυπνητήρι

να χτυπήσει

τη δική της απόχρωση.

Γιάννης Τόλιας

από τη συλλογή Αμαρτολόγιο, 2007

Συγκεντρωτική έκδοση Ό, τι άγγιξα κι ό, τι θυμάμαι

(ποιήματα 1981 - 2011), 2011

Κρυφά καλείς

2011-08-04T19:47:00.002+03:00

Ζωγραφίζεις μυσταγωγίες όρασης
Υποδύεσαι υγρές νοσταλγίες αφής

Κατεβαίνεις τη σκάλα
αφήνοντας αποτύπωμα παραπλάνησης
στο λαβύρινθο μιας ραγισμένης επιθυμίας

Αν και γνωρίζεις ότι ο χρόνος
δε λυπάται κανέναν
στέλνεις το δούρειο άρωμά σου
να διασχίσει το αναφιλητό της κλίνης

Με θαμπούς ψιθύρους
κρυφά καλείς
αισθήσεις που απώλεσαν τη μνήμη τους

Η τρυφερότητα της σκιάς σου
ερμηνεύει τους χρησμούς του απρόσμενου
απαλύνει το πένθος των μονολόγων

Εξαλείφοντας με φως τα ίχνη σου
συντρίβεις την περιπλάνηση
αγγέλλοντας θριαμβικά
το τέλος της νύχτας

Ξυπνάω ακρωτηριασμένος

Είναι αδιαπέραστο

το ναρκοπέδιο των ονείρων.

Γιάννης Τόλιας

από τη συλλογή Ο πειρασμός της νοσταλγίας, 2002

Συγκεντρωτική έκδοση Ό, τι άγγιξα κι ό, τι θυμάμαι
(ποιήματα 1981 - 2011), 2011

La maison

2011-08-03T10:19:00.000+03:00

Ήμουν οχυρωμένος σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο

στη μέση του χειμώνα

Η βροχή χτύπαγε επίμονα τα παράθυρα και την πόρτα

Ποιος όμως να ανοίξει;

Εγώ μέσα πάλευα με όλα αυτά που ήθελα να ζήσω

Κάποτε όμως η μουσική γίνεται αδιάκριτος φίλος

που χωρίς να ρωτήσει ανοίγει κρυφά το σύρτη

και στην πόρτα στέκεται ένα πάμφωτο κενό

που σε εκπλήσσει

παίρνοντας το σχήμα γυναίκας

με κυκλάμινους γλουτούς και ωκεάνια στήθη

Τότε είναι που ικετεύεις τους δαίμονες της όρασης

να εξακοντίσουν τα λόγχιμα μάτια σου

και τους κυνόδοντες της αφής

να χαράξουν βαθιά τραύματα

στο κορμί θήραμα που δεν αντιστέκεται

και παραδίνεται στην απόλυτη τελετή

Η βροχή ξαφνικά σωπαίνει

Πώς να προλάβεις το δώρημα των λέξεων;

Τον εξαγνισμό της αδόκητης θυσίας να εξηγήσεις;

Φορώντας βιαστικά το διάσπαρτο άρωμά της

χάθηκε

αφήνοντας το πρωινό ονειροκτόνο φως

να αντιμάχεται το ελεήμον σκότος.

Γιάννης Τόλιας

από τη συλλογή Εξίτηλος χρόνος, 1999

(Συγκεντρωτική έκδοση Ό, τι άγγιξα κι ό, τι θυμάμαι,

ποιήματα 1981 - 2011, 2011)

Όταν θα έρθεις ...

2011-08-01T13:40:00.002+03:00

Κι οι αναμνήσεις, που συγκρατείτε

κάτι πιο πολύ απ' αυτό που ζήσαμε.
Τάσος Λειβαδίτης

Όταν θα έρθεις

θα σβήσω τα φώτα και τις ώρες

να αφήσω μονάχα το μωβ
να φωτίζει τα μάτια σου
θα σε κοιτάζω ασάλευτος
αιμορραγώντας γιασεμί και θέρος

Δεν θα μιλάς

Θα γεμίζει το ποτήρι μας

το άρωμα μιας άρρωστης μνήμης
να πίνουμε ατελείωτα
στο μεγαλείο της σήψης

Όταν φύγεις

σε παρακαλώ

μη μου επιστρέψεις την όραση.

Γιάννης Τόλιας

από τη συλλογή Εξίτηλος χρόνος, 1999

Συγκεντρωτική έκδοση Ό, τι άγγιξα κι ό, τι θυμάμαι
(ποιήματα 1981 - 2011), 2011

Κρυώνω ...

2011-08-01T13:27:00.001+03:00

Κρυώνω

όταν σβήνεις
τα μάτια σου.

Γιάννης Τόλιας

από τη συλλογή Εξίτηλος χρόνος, 1999

Συγκεντρωτική έκδοση Ό, τι άγγιξα κι ό, τι θυμάμαι

(ποιήματα 1981 - 2011), 2011

Για την αναγκαιότητα ...

2011-07-29T18:29:00.000+03:00

Για την αναγκαιότητα

της αλληλοεξόντωσης
Τουλάχιστον γι' αυτή

Ας έρθεις.

Γιάννης Τόλιας

από τη συλλογή Ονειρόδραμα, 1984

Συγκεντρωτική έκδοση Ό, άγγιξα κι ό, τι θυμάμαι

(ποιήματα 1981 - 2011), 2011