Κι εκεί στην άκρη του δρόμου
τον είδαν φευγαλέα να κλαίει,
τόσα χρόνια μετά να κλαίει
κοντά στην τσακισμένη
μηχανή του.
Μα πώς μπορεί να
γίνεται αυτό,
μου είπες,
θα ορκιζόμουν
πως σε εκείνη
τη φωτογραφία
πάνω στο μνήμα του
είναι γαλήνιος.
Ελένη Μαυρογονάτου
από τη συλλογή Φυσάει απόψε περασμένους έρωτες, 2011
Μ'αρέσει αυτή η γραφή. Είναι διακριτική αλλά διαγράφει με πληρότητα. Υπάρχει χώρος να αναπνεύσει κανείς. καλημέρα να έχουμε
ΑπάντησηΔιαγραφήΣυμφωνώ μαζί σου, Μάκη. Μια διακριτική αλλά και δυνατή φωνή για ένα τραγικό θέμα δεν είναι και τόσο συνηθισμένη στη χώρα μας. Καλό βράδυ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΌμορφο ποίημα ..
ΑπάντησηΔιαγραφήΠάντως η καταχώρησή μας στο μητρώο των άστρων είναι αυτόματη, αγαπητή e-φίλη !
Ποίηση αστρανθρώπων
:)
Καλησπέρα,συνοδοιπόροι...
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ negentropist έχει δίκαιο, Ελένη μου. Είμαστε όλοι αστερόσκονη και καταγόμαστε όλοι από τον αρχικό πυρήνα. Κοίταξε το πολύ ενδιαφέρον ιστολόγιό του.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλημέρα, Ελένη. Μου αρέσει η παρουσία στο Λιβάδι των ποιητών που ανθολογούνται.
ΑπάντησηΔιαγραφήΉσυχη και κοφτερή γραφή συνάμα..
ΑπάντησηΔιαγραφήΔιάβασε το επόμενο ποίημα, Εύα.
ΑπάντησηΔιαγραφή