Με το σκοτάδι
τα σπίτια γέρνουν απ' τη νύστα μας
Βαθουλωμένα μαξιλάρια
σεντόνια εθισμένα
στη θέρμη των κορμιών
μας περιμένουνε
σε σιωπηλά δωμάτια
Κι απ' τον αντίλαλο της μέρας
κάτι συγκεχυμένα μουρμουρίζοντας
βαριά σωριάζονται τα σώματα
σε ύπνο ανυπεράσπιστο
το πνεύμα παραδίνεται
Μαρία Καραγιάννη
από τη συλλογή Ο γυρολόγος της ερήμου, 2010
Ποιήματα (1989-1992, 1998-2007)
ενότητα Της ερημιάς η σκόνη
Αχ...Τόλη μου!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλή βδομάδα φιλαράκι μου!
Αυτός ο γήινος αναστεναγμός τα λέει όλα !!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλή εβδομάδα, γλυκιά μου Ουρανία.
πολύ όμορφο, βαραίνουν γλυκά τα βλέφαρα διαβάζοντάς το. Καταπληκτική η επιλογή του πίνακα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλωσόρισες, Carlina. Xαίρομαι που συμφωνούμε. Τους πίνακες επιλέγει η καταπληκτική Τζούλια Φορτούνη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑν η χίμαιρα μοιάζει με την ουτοπία, έχουμε κάτι κοινό και θα χαρώ να σε ξαναδώ, έστω κι αν στο Λιβάδι φυτρώνουν λιγότερο εξωτικά φυτά.
Μου αρέσει ιδιαίτερα η Μαρία Καραγιάννη. Με την άδεια σου, ποιητή μου, κοινοποιώ αυτό το ποίημα στο fb. Καλημέρα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΧαίρομαι, Μαρία μου, και πολύ καλά έκανες. Καλή σου μέρα.
ΑπάντησηΔιαγραφή