Με το καφέ βελούδινο παλτό στα περιστέρια του Άγνωστου Στρατιώτη

Τρέχω με τα χεράκια ανοιχτά. Γύρω,
Σκορπίζει το κοπάδι έντρομο
(Δεν είν' αληθινός ο πανικός -
Για τη φωτογραφία υποκρίνονται,
Για την αιωνιότητα).
Γελάω (δεν είν' αληθινό το γέλιο -
Είναι μονάχα πανικός προς τα εμπρός).

Φοράω το καλό μου το παλτό :
Ιδιότροπος γιακάς,
Κουμπιά ντυμένα με καφέ βελούδο.
Κάποτε ήταν της γιαγιάς
Μετά της Έλλης, ύστερα δικό μου
Βασανισμένο σε πολλές μετενσαρκώσεις
Μεταποιήσεις και μετακομίσεις.
Ένα κουμπάκι του υπάρχει, κάπου, ακόμα.

Άνθρωποι πέρα δώθε, σκοτεινοί.

(Δεν είναι η ζωή τους,

Υποκρίνονται περίπατο.)

Στο βάθος, φέγγει ο Άγνωστος.

Τόξο το άφθαρτό του σώμα επί τας.

Α, των μαρμάρων η λευκότητα,

Της μέρας των περιστεριών,

του αγνώστου.

Λένε, αυτά τα περιστέρια γίναν σαρκοφάγα.

Παυλίνα Παμπούδη
από τη συλλογή Το μαύρο άλμπουμ, 1999