Την έβδομη μέρα της δημιουργίας
ήρθε μια γυναίκα
κρατώντας ένα κλουβί με καναρίνι
και το κρέμασε σ’ ένα ανθισμένο κλαδί του παραδείσου.
Ύστερα βάλθηκε να συγυρίζει
σκούπισε τα σκοτάδια από τα τζάμια του ουρανού
τη λάσπη του κόσμου από τα υποδήματα των αγγέλων
έβαλε καπνό
στο ανοιγμένο πλευρό του άντρα
κι ένα περιδέραιο από δάκρυα
στο λαιμό της γυναίκας
τέλος μάζεψε όλες τις κραυγές των λουλουδιών
και τις ακούμπησε στα χείλη τους.
Η πρώτη φράση που ακούστηκε στο κόσμο
ήταν σ’ αγαπώ.
Από τότε πέρασαν αιώνες σιωπής.
Κατερίνα Καριζώνη
από τη συλλογή Τα παγώνια της Μονής Βλατάδων, 1992
Υπέροχο αλλά γιατί να πονάμε τόσο;
ΑπάντησηΔιαγραφήΥπέροχο αλλά γιατί να πονάμε τόσο;
ΑπάντησηΔιαγραφή