Θα έρθει βροχή πάνω στη λεηλατημένη ομορφιά σου παλιό αρχοντικό χορταριασμένες πόρτες Το κύμα αλύπητα θα χτυπάει τα παράθυρα που κάποτε εμείς ... Στους τοίχους γραμμένο τ' όνομά σου μια σιωπηλή κραυγή
Όταν περνάω κάτω από ένα παλιό σπίτι, Λίνα, σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι έζησαν κάποτε εκεί, πόσοι άνθρωποι αγαπήθηκαν, χάρηκαν και πόνεσαν. Σκέφτομαι τις πολύτιμες καθημερινές στιγμές τους που δεν υπάρχουν πια.
Εγώ θα προτιμούσα να τα βλέπω σαν γυναίκες που αγαπήθηκαν, ΙΖΑ. Γυναίκες που η αγάπη, έστω και σε προχωρημένη ηλικία, τους δίνει μια γλυκύτητα, μιαν άλλη λάμψη. Τις κάνει αλλιώς ωραίες.
Πόσο συμφωνώ μαζί σου Τόλη! Εξαιρετική η γοητεία των γυναικών που αγαπήθηκαν,η λάμψη τους δεν έχει ηλικία και εκείνες οι ρυτίδες τι αγκαλιά γίνονται..! Όμορφη η ποίηση της Μαρίας Καρδάτου. Σε ευχαριστούμε. ΟΛΓΑ
Η ομορφιά, η γλυκύτητα, η γαλήνη που ακτινοβολεί το πρόσωπο της γυναίκας τις στιγμές της ερωτικής εκπλήρωσης είναι κάτι εξαίσιο και μοναδικό. Ένα αξέχαστο μικρό θαύμα στα μάτια του άντρα.
Και ναι, Όλγα μου, αυτή η λάμψη μένει. Αυτοί που ξέρουν τη διακρίνουν, τη θαυμάζουν, την απολαμβάνουν. Ανεξάρτητα από ηλικία.
αυτό το υπέροχο ποίημα της Μαρίας Καρδάτου Τόλη, μου θύμισε το "οικόσημο του χρόνου το αγριόχορτο" βάζω λοιπόν αυτήν τη νοσταλγική εικόνα που είχα κάνει για το δικό σου ποίημα...μόνο που αντί για βροχή έχει χιόνι...
Μνήμες ξεθωριασμένες, σαν τα φευγαλέα όνειρα που βλέπουμε λίγο πριν ξυπνήσουμε και μετά, όλη την ημέρα, προσπαθούμε να τα θυμηθούμε...
ΑπάντησηΔιαγραφήΜ' αρέσουν τα ποιήματα της Μαρίας Καρδάτου.
Όταν περνάω κάτω από ένα παλιό σπίτι, Λίνα, σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι έζησαν κάποτε εκεί, πόσοι άνθρωποι αγαπήθηκαν, χάρηκαν και πόνεσαν. Σκέφτομαι τις πολύτιμες καθημερινές στιγμές τους που δεν υπάρχουν πια.
ΑπάντησηΔιαγραφήΈνα παλιό αρχοντικό είναι σαν έναν χαμένο έρωτα.
Η Μαρία Καρδάτου είναι νομίζω μια από τις πολύ καλές ποιητικές παρουσίες της Θεσ/νίκης σήμερα.
ΑπάντησηΔιαγραφή...που κάποτε εμείς..
ΑπάντησηΔιαγραφήΚι έμειναν τα παράθυρα να μαρτυρούν..Είναι ένας στίχος που λέει:Με πνίγει τούτη η σιωπή..
Παλιά αρχοντικά στοιχειωμένα από ευχάριστες μνήμες μιας άνετης ζωής σαν ξεπεσμένες ντίβες που σταφιδιασμένες πλέον, αναπολούν τις παλιές τους δόξες.
ΑπάντησηΔιαγραφήΧαίρομαι που σου αρέσουν τα ποιήματα της Μαρίας, Ανδρέα. Σύντομα θα παρουσιάσουμε το τελευταίο βιβλίο της, στο πατάρι του Βιβλιορυθμού νομίζω.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίναι όμως τόσο εύγλωττη μερικές φορές η σιωπή, Όλγα. Πολύ περισσότερο από τις κραυγές μιας υστερικής κοινωνίας σήμερα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕγώ θα προτιμούσα να τα βλέπω σαν γυναίκες που αγαπήθηκαν, ΙΖΑ. Γυναίκες που η αγάπη, έστω και σε προχωρημένη ηλικία, τους δίνει μια γλυκύτητα, μιαν άλλη λάμψη. Τις κάνει αλλιώς ωραίες.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠόσο συμφωνώ μαζί σου Τόλη!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕξαιρετική η γοητεία των γυναικών που αγαπήθηκαν,η λάμψη τους δεν έχει ηλικία και εκείνες οι ρυτίδες τι αγκαλιά γίνονται..!
Όμορφη η ποίηση της Μαρίας Καρδάτου.
Σε ευχαριστούμε.
ΟΛΓΑ
Η ομορφιά, η γλυκύτητα, η γαλήνη που ακτινοβολεί το πρόσωπο της γυναίκας τις στιγμές της ερωτικής εκπλήρωσης είναι κάτι εξαίσιο και μοναδικό. Ένα αξέχαστο μικρό θαύμα στα μάτια του άντρα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι ναι, Όλγα μου, αυτή η λάμψη μένει. Αυτοί που ξέρουν τη διακρίνουν, τη θαυμάζουν, την απολαμβάνουν. Ανεξάρτητα από ηλικία.
αυτό το υπέροχο ποίημα της Μαρίας Καρδάτου Τόλη, μου θύμισε το "οικόσημο του χρόνου το αγριόχορτο"
ΑπάντησηΔιαγραφήβάζω λοιπόν αυτήν τη νοσταλγική εικόνα που είχα κάνει για το δικό σου ποίημα...μόνο που αντί για βροχή έχει χιόνι...
Το χιόνι είναι ακόμη πιο ρομαντικό. Και η αδυναμία μου για τα παλιά σπίτια εμφανέστατη. Πώς να αντισταθώ στην κοινοκτημοσύνη των αναμνήσεων;
ΑπάντησηΔιαγραφήΠολύ καλά έκανες, λοιπόν.