Μακροσκελείς προτάσεις σιωπής
συνομιλούν για λογαριασμό μας
Εδώ κανείς. Εκεί κανείς.
Το ρολόι σταμάτησε στις δώδεκα
και τώρα τους δείκτες
τους γυρνάει η απουσία με χέρι αργό.
Περπατώντας στο δωμάτιο
το πάτωμα τρίζει ανυπόφορα.
Πόσο βαρύς γίνεται ο άνθρωπος
όταν αδειάζει μέσα του;
Λίλιαν Μπουράνη
Δημοσιευμένο στο ιστολόγιο της ποιήτριας
pandora's bookmarks
Τώρα κατάλαβα γιατί λένε ότι οι δηλώσεις των πολιτικών έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠολύ άγριο πράγμα η μοναξιά. Το έχω δει στα μάτια αυτών που έχουν χάσει εκείνους που αγαπούν.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτό το ποίημα, έτσι καθώς το διαβάζω τώρα, τις πρώτες πρωινές ώρες, μου φαίνεται τραγικά αληθινό;
ΑπάντησηΔιαγραφή...πόσο βαρύς γίνεται ο άνθρωπος, όταν αδειάζει μέσα του;...
Το κατάλαβα όταν η μητέρα στα τελευταία της δεν ήθελε να δει τον επιτάφιο που περνούσε κάτω από το μπαλκόνι, ενώ μια ζωή ήταν προσκολλημένη στα θεία.
ΑπάντησηΔιαγραφήη απουσία - μοναξιά, δοσμένη εξαιρετικά!
ΑπάντησηΔιαγραφή"Πόσο βαρύς γίνεται ο άνθρωπος
όταν αδειάζει μέσα του;"
και
πόσο ελαφρύς όταν είναι γεμάτος μέσα του;
οξύμωρο δεν είναι;
"η αβάσταχτη ελαφρότητα του εσωτερικού μας κόσμου"
Κάθε λέξη, κάθε στίχος κρύβουν μέσα τους τη βαρύτητα της μοναξιάς. Διαβάζοντας χτες και την ανάρτηση της Μαρίας Jose για τον άγνωστο ασθενή σκέφτομαι πόσο αυτός ο μοναχικός και βαρύς άνθρωπος - ασθενής προσπαθεί σ΄ενα νοσοκομείο να σπρώξει έστω και για ένα κλικ το δείκτη του ρολογιού.
ΑπάντησηΔιαγραφήδεν είναι τυχαίο που κάποιοι αρχαίοι πολιτισμοί συμβόλιζαν την ανθρώπινη ψυχή με την πεταλούδα.
ΑπάντησηΔιαγραφήέτσι βαραίνει το σώμα μας αν φτερουγήσει μακριά σε άλλα δάση, αν ξεγελαστεί από τα απατηλά χρώματα των μακρυνών οριζόντων και δεν ξαναγυρίσει στην πατρίδα της...
τότε βαραίνουν οι ώρες και οι σιωπές μακόσυρτες τρίζουν σαν αλυσσίδες...
υπέροχο Λίλιαν!
Dust in the wind..ενώ στο μεταξύ θα ψάχνουμε "..κάτι που θα μας σταθεί βοηθός κι αφού πεθάνουμε.." όπως έλεγε και ο Οδυσσέας Ελύτης στο Αξιον Εστί
ΑπάντησηΔιαγραφήXαίρομαι που επισημαίνετε τους τελευταίους δύο στίχους του ποιήματος. Είναι το εύρημα, η γροθιά, το κρεσέντο, η έξοχη ποιητική στιγμή. Εκείνο που με έκανε να επιλέξω αυτό το ποίημα της Λίλιαν για την παρουσίασή της.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι, ναι, η πατρίδα, Τζούλια, η πατρίδα είναι τα πάντα.